Wat hebben we de laatste dagen geleerd, dat het alziende oog van de media niet meer de geschiedenis dicteert, zoals dat gebeurde in Egypte en Tunis, of in de Golan een paar weken terug. Het is allang bekend dat men eigenlijk de oorlog niet hoeft te winnen, genoeg om je camera’s zo op te stellen dat je vele dode kinderen, veel bloed en ingestorte huizen ziet, zelfs als deze gebeurtenissen niets met de feiten in het veld te maken hebben. Zoals tijdens de laatste schermutseling in Gaza, lieten ze van alle kanten een lijk zien (dat werd in elk geval verondersteld,) van een klein meisje, gedeeltelijk onder een beton blok. Dat dit niet was gebeurt tijdens en door de gevechten, en niet door het schieten van de IDF, deed de pret niet drukken, de Humanisten schreeuwden over de wrede Israëli’s die voor de pret nu kinderen waren aan het vermoorden.
De Hamas terroristen schoten van uit burgerlijke concentraties, met de hoop dat er veel onschuldige burgers zouden vallen door het tegen vuur van de Israëli’s, of in andere woorden, jullie werden gemanipuleerd. Maar niet alleen Israel, elke opstand, oorlog, schermutseling die door de media worden vast gelegd in de geschiedenis, zijn meestal opgezette toneel spelletjes.
Maar schijnbaar is daar nu een eind aan gekomen, wij Israel, werden gebruikt door de Turken tijdens de Gaza vloot aanval verleden jaar, maar luitjes, wij hebben geleerd van onze fouten, en deze keer, een veel groter drama was gepland door de Johannistische Humanistische Propaganda organisaties, maar de pers kon er niet bij, en zonder bloed, zonder dode kinderen en verminkte lichamen, het verwende publiek van Europa is niet geïnteresseerd. Wij willen bloed zien, schreeuwen ze, net als de Spanjaarden geen stieren gevecht willen zien, zonder de bloed lekkende stier, is een reportage zonder bloed niet waardig van een heerlijk lekkere oorlog.
Stel jullie voor dat de West Bank leiding nu eens een reportage liet zien over de economie die meer dan 7% dit jaar omhoog is gegaan, de nieuwe wijken van de grote steden, de nieuwe auto’s, enz. Wie wil dat nu zien, als het hun goed gaat, is het niet interessant. Dus wat doet de Palestijnse Hasbarah, ze laten oude filmpjes zien, uit 1048, dat het oude verhalen zijn, who cares?
Maar waarvoor schrijf ik dit nu, jullie geloven het zo wie zo niet, en waarvol zouden jullie, kan het jullie verdommen of het een oorlog in Libië, in Syrië, Egypte of Israel is, alles een pot nat, naar het nieuws kijken jullie amper, liever kijken naar “Ik ben trots op Nederland”, kan je zo lekker lachen, wie wil nu zien wat die Arabieren en Joden elkaar aandoen?
Sorry, ik geloof dat het programma “Ik hou van Nederland” heet, komt op hetzelfde neer.
Friday, July 8, 2011
Thursday, July 7, 2011
Een nieuw Palestijns propaganda plan, Israel provoceren
Een nieuw Palestijnse propaganda plan, Israel provoceren.
Nu kan ik me indenken dat er mensen in Nederland zijn, die denken werkelijk dat de bewoners in de Gaza strook creperen van de honger, en dat het hard nodig is, dat een Nederlands jachtje met idealisten uiteindelijk de wrede blokkade van Gaza opheft. Zelfs als ze weten dat zo een jachtje, niet meer dan 300 tot 400 ton maximum kan vervoeren, en dat zo een zware lading (zonder een passende verzekering) absoluut stom is, maar goed dat kan ik voor propaganda nut nog wel begrijpen, deze club heeft toch ook recht voor een wel gepubliceerde zeiltocht, en dat in Midden zomer is wel leuk, alhoewel ben ik bang dat sommige nieuwe matrozen niet realiseren het gevaar van teveel zonnebaden op het dek.
Maar die rot Grieken, niet alleen hebben ze geld problemen en moet de EU hun de gehele tijd geld lenen tegen woeker koersen, nu hebben ze het Gutspa (brutaliteit) om de Gaza bevrijdingsvloot te belemmeren, weten ze niet waar het boter vandaan komt, ondankbare feta vreters.
Maar de Palestijnse propaganda organisatie slaapt nooit, en toen het bleek dat de bevrijdingsvloot niet gaat varen, of maar een klein deel ervan, en dat die gemene Israëliërs alles doen om ze te stoppen, door politieke druk en dreigementen, bedacht een zekere Ahmad een nieuw plan (waarschijnlijk krijgt hij daarvoor de eerste Amstelveense Nobel prijs voor provocatie), namelijk wat stelt onze Ahmadje voor, laten we allemaal een vluchtje maken naar Israel (in cognito) en dan grote luidruchtige demonstraties organiseren in de West Bank, Jeruzalem, misschien ook de Gaza grenspost, waar dagelijks 260 vrachtwagen binnen komen met goederen voor die arme hongerige Gaza mensen.
Leuk origineel idee, niet waar, ja het kost natuurlijk wel een hoop geld, en zal de gewone man in Gaza geen barst helpen, maar denk eens aan, hoe prachtig zulke demonstraties overkomen op TV. Veel leuker dan een simpel bloedbad zoals in Syrië, als je eens een dode Arabier heb gezien, hoef je ze niet meer te zien, je begrijpt al de bedoeling, het is toch maar de schuld van die rot Joden die daar zitten op gestolen grond.
Wat ik nu niet begrijp is de kinderachtige Israëlische politie, die heeft alle luchtvaartmaatschappijen die op Israel vliegen voor volledige dossiers van de reizigers in de komende dagen, en die gemene verklikkers spelen mee, zelfs de Interpol, en zijn er al drie Belgen en twee Fransen terug gestuurd naar het land van afkomst. Maar denk eens naa, hoe blij Fatna uit Han Yunis zal zijn met een provocatie tegen Israel, hoe gelukkig dat haar zal maken, en heel misschien loopt het uit de hand, en gaan er een paar demonstranten hemelen (natuurlijk als Shahid).
Nee, zo als je ziet, het dappere Palestijnse volk weet precies hoe de harten van de wereldshumanistische bewegingen te verwarmen, en natuurlijk hebben ze geen bezwaar om de omkosten van deze massa vluchten te dekken, waarom niet Luchtvaartmaatschappijen moeten toch ook leven (zelfs El Al verdient hier aan, een all win situation).
Nu kan ik me indenken dat er mensen in Nederland zijn, die denken werkelijk dat de bewoners in de Gaza strook creperen van de honger, en dat het hard nodig is, dat een Nederlands jachtje met idealisten uiteindelijk de wrede blokkade van Gaza opheft. Zelfs als ze weten dat zo een jachtje, niet meer dan 300 tot 400 ton maximum kan vervoeren, en dat zo een zware lading (zonder een passende verzekering) absoluut stom is, maar goed dat kan ik voor propaganda nut nog wel begrijpen, deze club heeft toch ook recht voor een wel gepubliceerde zeiltocht, en dat in Midden zomer is wel leuk, alhoewel ben ik bang dat sommige nieuwe matrozen niet realiseren het gevaar van teveel zonnebaden op het dek.
Maar die rot Grieken, niet alleen hebben ze geld problemen en moet de EU hun de gehele tijd geld lenen tegen woeker koersen, nu hebben ze het Gutspa (brutaliteit) om de Gaza bevrijdingsvloot te belemmeren, weten ze niet waar het boter vandaan komt, ondankbare feta vreters.
Maar de Palestijnse propaganda organisatie slaapt nooit, en toen het bleek dat de bevrijdingsvloot niet gaat varen, of maar een klein deel ervan, en dat die gemene Israëliërs alles doen om ze te stoppen, door politieke druk en dreigementen, bedacht een zekere Ahmad een nieuw plan (waarschijnlijk krijgt hij daarvoor de eerste Amstelveense Nobel prijs voor provocatie), namelijk wat stelt onze Ahmadje voor, laten we allemaal een vluchtje maken naar Israel (in cognito) en dan grote luidruchtige demonstraties organiseren in de West Bank, Jeruzalem, misschien ook de Gaza grenspost, waar dagelijks 260 vrachtwagen binnen komen met goederen voor die arme hongerige Gaza mensen.
Leuk origineel idee, niet waar, ja het kost natuurlijk wel een hoop geld, en zal de gewone man in Gaza geen barst helpen, maar denk eens aan, hoe prachtig zulke demonstraties overkomen op TV. Veel leuker dan een simpel bloedbad zoals in Syrië, als je eens een dode Arabier heb gezien, hoef je ze niet meer te zien, je begrijpt al de bedoeling, het is toch maar de schuld van die rot Joden die daar zitten op gestolen grond.
Wat ik nu niet begrijp is de kinderachtige Israëlische politie, die heeft alle luchtvaartmaatschappijen die op Israel vliegen voor volledige dossiers van de reizigers in de komende dagen, en die gemene verklikkers spelen mee, zelfs de Interpol, en zijn er al drie Belgen en twee Fransen terug gestuurd naar het land van afkomst. Maar denk eens naa, hoe blij Fatna uit Han Yunis zal zijn met een provocatie tegen Israel, hoe gelukkig dat haar zal maken, en heel misschien loopt het uit de hand, en gaan er een paar demonstranten hemelen (natuurlijk als Shahid).
Nee, zo als je ziet, het dappere Palestijnse volk weet precies hoe de harten van de wereldshumanistische bewegingen te verwarmen, en natuurlijk hebben ze geen bezwaar om de omkosten van deze massa vluchten te dekken, waarom niet Luchtvaartmaatschappijen moeten toch ook leven (zelfs El Al verdient hier aan, een all win situation).
Friday, June 17, 2011
Je kunt die advocaten nooit vertrouwen
Je kunt die advocaten nooit vertrouwen.
Een rabbinale rechtbank in een ultraorthodoxe wijk van Jeruzalem heeft een hond ter dood veroordeeld. De rabbijnen verdenken het dier ervan de reïncarnatie te zijn van een seculiere advocaat die de rabbinale rechtbank twintig jaar geleden heeft beledigd.
De hond was de rabbinale rechtbank binnengedrongen, bedreigde rechters en procespartijen en weigerde te vertrekken. Een van de rabbinale rechters concludeerde daarop dat de hond de reïncarnatie moest zijn van de advocaat die twintig jaar geleden door dezelfde rechtbank was vervloekt. Wedergeboorte als een hond is een zware straf in het traditionele judaïsme omdat de diersoort als onrein wordt beschouwd.
Kinderen hadden de doodstraf moeten uitvoeren door de hond te stenigen. Het dier wist echter voor de executie te ontsnappen, aldus de Israëlische nieuwssite Ynet. (ANP/Redactie)
Zielig voor de hond, maar het laat soms zien hoe ons rechtstelsel opereert. Wij hebben namelijk een rabbinale rechtbank, dat beslist over religieuze vraagstukken, over trouwen, scheiden, dood gaan (of niet natuurlijk).
Een niet Jood (Goy) kan niet trouwen met een Christen, Mohammedaan of Atheïst, en als het stel toch willen trouwen, moeten ze dat maar in het buitenland doen. De kinderen zijn Joods als de moeder Joods is, anders, geen kans.
Primitief zullen jullie zeggen, dat is een land dat zich zelf democratisch noemt. En daar in moet ik jullie gelijk geven, al hoewel iemand die burger is heeft de volste rechten, onbelangrijk wat zijn geloof is.
Hoeveel macht hebben deze rechtsbanken, heel weinig, en enorm veel, want ze kunnen het leven zuur maken voor mens en schijnbaar ook hond.
Reïncarnatie is nu niet een geaccepteerde theorie in het Jodendom, maar deel van bijvoorbeeld het geloof van de Droezen. Ik ben werkelijk geen expert in geloof, maar vermoed ik dat de Chasidi stromingen neigingen hebben om reïncarnatie als mogelijkheid accepteren. Reïncarnatie van advocaat naar hond is in mijn opinie een veel te grote stap, ik hou van honden
Een rabbinale rechtbank in een ultraorthodoxe wijk van Jeruzalem heeft een hond ter dood veroordeeld. De rabbijnen verdenken het dier ervan de reïncarnatie te zijn van een seculiere advocaat die de rabbinale rechtbank twintig jaar geleden heeft beledigd.
De hond was de rabbinale rechtbank binnengedrongen, bedreigde rechters en procespartijen en weigerde te vertrekken. Een van de rabbinale rechters concludeerde daarop dat de hond de reïncarnatie moest zijn van de advocaat die twintig jaar geleden door dezelfde rechtbank was vervloekt. Wedergeboorte als een hond is een zware straf in het traditionele judaïsme omdat de diersoort als onrein wordt beschouwd.
Kinderen hadden de doodstraf moeten uitvoeren door de hond te stenigen. Het dier wist echter voor de executie te ontsnappen, aldus de Israëlische nieuwssite Ynet. (ANP/Redactie)
Zielig voor de hond, maar het laat soms zien hoe ons rechtstelsel opereert. Wij hebben namelijk een rabbinale rechtbank, dat beslist over religieuze vraagstukken, over trouwen, scheiden, dood gaan (of niet natuurlijk).
Een niet Jood (Goy) kan niet trouwen met een Christen, Mohammedaan of Atheïst, en als het stel toch willen trouwen, moeten ze dat maar in het buitenland doen. De kinderen zijn Joods als de moeder Joods is, anders, geen kans.
Primitief zullen jullie zeggen, dat is een land dat zich zelf democratisch noemt. En daar in moet ik jullie gelijk geven, al hoewel iemand die burger is heeft de volste rechten, onbelangrijk wat zijn geloof is.
Hoeveel macht hebben deze rechtsbanken, heel weinig, en enorm veel, want ze kunnen het leven zuur maken voor mens en schijnbaar ook hond.
Reïncarnatie is nu niet een geaccepteerde theorie in het Jodendom, maar deel van bijvoorbeeld het geloof van de Droezen. Ik ben werkelijk geen expert in geloof, maar vermoed ik dat de Chasidi stromingen neigingen hebben om reïncarnatie als mogelijkheid accepteren. Reïncarnatie van advocaat naar hond is in mijn opinie een veel te grote stap, ik hou van honden
Thursday, June 16, 2011
Ik heb ze nooit ontmoet
Gisteren kreeg ik van mijn achterneef (of eigenlijk van de kleinzoon van mijn vaders neef) een brief doorgestuurd met foto’s van twee meisjes, die beide tot de Joodse Verveer familie hebben behoord, maar in de Holocaust zijn afgevoerd naar de kampen, en daar vermoord in de gas kamers. De brief was van een juffrouw die over de Joodse kinderen wou schrijven die de kampen niet hebben overleeft, en vroeg aan de restanten van de familie Verveer die wel zo gelukkig waren om levend de oorlog door te komen, of wij bezwaar hadden dat deze foto’s gepubliceerd worden in haar boek.
Twee gedachten over deze brief, ten eerste, waar voor niet, als het niet helpt het doet ook geen schade, en dit is een mooie manier om de slachtoffers te herdenken, maar mijn tweede gedachte was meer op mijn zelf gericht, kijk twee jonge meisjes, achter nichten van mij, zijn vermoord door de moffen als straf voor wat? Wat hebben ze in hemelsnaam fout gedaan, dat ze vergast werden, in deze moderne wereld.
Waar waren jullie Hollanders, die mee gewerkt hebben zodat de SS en de NSB deze kinderen kon oppakken, afvoeren en vermoorden? Hoe kunnen we zo een misdaad stilletjes aanvaarden, het excuus, ik was er nog niet, nog niet geboren, of mijn oom had Joden onderduikers in huis, zijn eigenlijk geen geldige humane excuses, jullie “Nederland” hadden de welvaart van hun burgers moeten garanderen, daarvoor waren wij burgers in het koninkrijk.
En nu, bijna 70 jaar later, de restanten van onze familie, die over het merendeel gevlucht zijn uit Holland, niet uit angst voor de moffen, maar uit angst voor hun medeburgers de Nederlander, die zijn Joodse buur heeft verraden.
Een groot deel van deze stille Joodse vluchtelingen zijn uitgeweken naar Israel, en daar voor de vrijheid van hun volk en land gevochten. Maar het geheugen van de Nederlander is kort, enorm kort, de synagoge in den Haag wordt aan de Islamieten gegeven, en staan daar nu twee minaretten op, met het excuus, er zijn geen Joden meer in den Haag. Maar dat is misschien te emotioneel van mij, alhoewel als ik het vergelijk met de geste van het publiceren van die twee Jodinnetjes, ik het gevoel heb dat jullie geen greintje van eerbied hebben voor de slachtoffers van de Holocaust.
Ben ik te gevoelig, overdrijf ik? Ik denk het niet.
Twee gedachten over deze brief, ten eerste, waar voor niet, als het niet helpt het doet ook geen schade, en dit is een mooie manier om de slachtoffers te herdenken, maar mijn tweede gedachte was meer op mijn zelf gericht, kijk twee jonge meisjes, achter nichten van mij, zijn vermoord door de moffen als straf voor wat? Wat hebben ze in hemelsnaam fout gedaan, dat ze vergast werden, in deze moderne wereld.
Waar waren jullie Hollanders, die mee gewerkt hebben zodat de SS en de NSB deze kinderen kon oppakken, afvoeren en vermoorden? Hoe kunnen we zo een misdaad stilletjes aanvaarden, het excuus, ik was er nog niet, nog niet geboren, of mijn oom had Joden onderduikers in huis, zijn eigenlijk geen geldige humane excuses, jullie “Nederland” hadden de welvaart van hun burgers moeten garanderen, daarvoor waren wij burgers in het koninkrijk.
En nu, bijna 70 jaar later, de restanten van onze familie, die over het merendeel gevlucht zijn uit Holland, niet uit angst voor de moffen, maar uit angst voor hun medeburgers de Nederlander, die zijn Joodse buur heeft verraden.
Een groot deel van deze stille Joodse vluchtelingen zijn uitgeweken naar Israel, en daar voor de vrijheid van hun volk en land gevochten. Maar het geheugen van de Nederlander is kort, enorm kort, de synagoge in den Haag wordt aan de Islamieten gegeven, en staan daar nu twee minaretten op, met het excuus, er zijn geen Joden meer in den Haag. Maar dat is misschien te emotioneel van mij, alhoewel als ik het vergelijk met de geste van het publiceren van die twee Jodinnetjes, ik het gevoel heb dat jullie geen greintje van eerbied hebben voor de slachtoffers van de Holocaust.
Ben ik te gevoelig, overdrijf ik? Ik denk het niet.
Friday, June 10, 2011
ik geloof niet aan bijgeloof
Ik geloof niet aan bijgeloof.
Toen ik Reggie in mijn vorige blog beschuldigde van een boos oog, die mijn PC kapot heeft gemaakt, was het natuurlijk een valse beschuldiging, want Boze ogen kunnen zich niet voortzetten op de Internet. Deze bevestiging kreeg ik vandaag, toen wij (de oudere generatie van ons stadje) zaten te vergaderen op de bank die staat in Sderot Rothschild. Het nummer van deelnemers is meestal beperkt tot 4, want er is geen plaats op de bank in de schaduw van die oude prachtige eucalyptus bomen.
Vandaag waren er 3 vrienden, Schele Moos, Jechezkiel, die vette Mia en jullie correspondent. Natuurlijk bracht ik het onderwerp van het Boze oog op, maar Reggie Roning, je hoeft je geen zorgen te maken, ik heb jouw naam niet genoemd. Het bleek dat Schele Moos zijn schoonzus erg actief is in het bestrijden van Boze ogen, een occupatie die ze bijna op natuurlijke wijze heeft verkregen, namelijk de schoonzus van Schele Moos (Fortuna) ziet er als een echte heks uit, en haar stem is luid en hoog, en kinderen zijn bang voor haar. Ze heeft heel lang haar, die ze vlecht en om haar hoofd bind. Ze woont niet ver van onze vergader bank, en toen ik het probleem uitgebreid had uitgelegd, zei de Schele, dat is werk voor onze Fortuna, en mijn protest, dat ik niet veel geld had om daar in investeren had geen baat, hij hobbelde weg, om Fortuna te halen (de Schele heeft een stijve poot, door een schop van een koe, die hem een trap gaf, toen de Schele zalf wou smeren op een infectie van de uier.
Na ongeveer drie kwartier kwam hij terug met Fortuna die haastig was mee gekomen, na een oude grijs rode jurk aan gedaan te hebben, ten ere voor deze ontmoeting. Ik had nog nooit met haar gesproken, maar wel veel over gehoord, daar haar man, Gielik de groenteboer, die een bloeiende groentezaak heeft op de Weizmann straat, zijn vrouw gebruikt om de controleurs van de gemeente weg te houden, die hem willen bekeuren omdat hij zijn groenten uitstelt op het publieke trottoir, elke keer als hij hun ziet met hun bonnenboekje, roept hij vlug dat Fortuna moet komen,en die agenten, als ze Fortuna zien, nemen ze de benen.
Maar terug naar mijn vergadering met mijn vrienden op de bank en Fortuna. Eerst wou ze precies weten hoe Reggie er uit ziet, en hoe weet ik dat nou, hij geeft geen foto op zijn blog, behalve een stom takje, maar toen ik dat vertelde, begon Fortuna te glimlachen. Ik hoef helemaal geen foto te zien, schreeuwde ze tegen mij, ik deinsde achteruit, en ondanks dat ik tamelijk doof ben, deed haar stem pijn aan mijn oren. Begrijp je niet dat dit takje veel meer openbaard, dan een stomme jeugdfoto, dat laat zijn rampzalige ziel zien.
Ik murmelde, Fortuna, ik heb niet veel geld voor jou diensten, ik leef van een klein pensioentje, dat de gehele tijd kleiner wordt, en het investeren in bijgeloof, is onverstandig zeggen bij mijn bank. Kom nou schreeuwde ze, we zijn toch bijna familie, hoeveel jaar ben je al vriend met de Schele? Ik zei, ongeveer 35 jaar, want we waren samen op herhaling dienst in het leger. Hij was de enige die om de hoek kon schieten met zijn schele ogen. Juist, zei foruna, van jou wil ik geen geld hebben, maar je moet wel de volgende producten bij Gielik kopen, ik zal je een goede prijs geven.
Ten eerste moet je knoflook ophangen in je keuken, ik vertelde haar dat ik al gemalen knoflook is een busje had opgehangen, maar ze werd direct kwaad, jij probeert er een mopje van te maken, Boze ogen zijn gevaarlijk en soms besmettelijk. Luister goed, ten eerste, de knoflook, dan neem je Egyptische tuinbonen, die kook je, en maak daar een papje van. En wat moet ik met dat papje doen, vroeg ik heel verbaast, ze schoot uit, opvreten natuurlijk, het is erg gezond. Ik protesteerde, dat ik er scheetjes van laat, maar niets hielp mij, toen ze antwoorden, dat is juist de bedoeling, Boze ogen haten de reuk van scheetjes, daar kunnen ze niet tegen (mijn vrouw ook niet, maar dat heeft niets met mijn verhaal te maken).
Ik vroeg, is dat alles, en toen zei ze iets heel verstandig, ze zei, in plaats van de gehele dag met je computers te spelen, doe die rot dingen uit, en ga wandelen, ik protesteerde, maar het is heet buiten, veel te heet om te wandelen, ze keek mij kwaad aan, en zei, nu weet ik waar je die dikke buk vandaan heb, jij bent lui en je zoekt reden om niet te wandelen. Wat kon ik zeggen, nu stink het huis, van rottende knoflook en een andere lucht die ik niet precies kan plaatsen, maar geen Boze oog meer, Reggie, zonder mijn computer, komt het niet door.
Toen ik Reggie in mijn vorige blog beschuldigde van een boos oog, die mijn PC kapot heeft gemaakt, was het natuurlijk een valse beschuldiging, want Boze ogen kunnen zich niet voortzetten op de Internet. Deze bevestiging kreeg ik vandaag, toen wij (de oudere generatie van ons stadje) zaten te vergaderen op de bank die staat in Sderot Rothschild. Het nummer van deelnemers is meestal beperkt tot 4, want er is geen plaats op de bank in de schaduw van die oude prachtige eucalyptus bomen.
Vandaag waren er 3 vrienden, Schele Moos, Jechezkiel, die vette Mia en jullie correspondent. Natuurlijk bracht ik het onderwerp van het Boze oog op, maar Reggie Roning, je hoeft je geen zorgen te maken, ik heb jouw naam niet genoemd. Het bleek dat Schele Moos zijn schoonzus erg actief is in het bestrijden van Boze ogen, een occupatie die ze bijna op natuurlijke wijze heeft verkregen, namelijk de schoonzus van Schele Moos (Fortuna) ziet er als een echte heks uit, en haar stem is luid en hoog, en kinderen zijn bang voor haar. Ze heeft heel lang haar, die ze vlecht en om haar hoofd bind. Ze woont niet ver van onze vergader bank, en toen ik het probleem uitgebreid had uitgelegd, zei de Schele, dat is werk voor onze Fortuna, en mijn protest, dat ik niet veel geld had om daar in investeren had geen baat, hij hobbelde weg, om Fortuna te halen (de Schele heeft een stijve poot, door een schop van een koe, die hem een trap gaf, toen de Schele zalf wou smeren op een infectie van de uier.
Na ongeveer drie kwartier kwam hij terug met Fortuna die haastig was mee gekomen, na een oude grijs rode jurk aan gedaan te hebben, ten ere voor deze ontmoeting. Ik had nog nooit met haar gesproken, maar wel veel over gehoord, daar haar man, Gielik de groenteboer, die een bloeiende groentezaak heeft op de Weizmann straat, zijn vrouw gebruikt om de controleurs van de gemeente weg te houden, die hem willen bekeuren omdat hij zijn groenten uitstelt op het publieke trottoir, elke keer als hij hun ziet met hun bonnenboekje, roept hij vlug dat Fortuna moet komen,en die agenten, als ze Fortuna zien, nemen ze de benen.
Maar terug naar mijn vergadering met mijn vrienden op de bank en Fortuna. Eerst wou ze precies weten hoe Reggie er uit ziet, en hoe weet ik dat nou, hij geeft geen foto op zijn blog, behalve een stom takje, maar toen ik dat vertelde, begon Fortuna te glimlachen. Ik hoef helemaal geen foto te zien, schreeuwde ze tegen mij, ik deinsde achteruit, en ondanks dat ik tamelijk doof ben, deed haar stem pijn aan mijn oren. Begrijp je niet dat dit takje veel meer openbaard, dan een stomme jeugdfoto, dat laat zijn rampzalige ziel zien.
Ik murmelde, Fortuna, ik heb niet veel geld voor jou diensten, ik leef van een klein pensioentje, dat de gehele tijd kleiner wordt, en het investeren in bijgeloof, is onverstandig zeggen bij mijn bank. Kom nou schreeuwde ze, we zijn toch bijna familie, hoeveel jaar ben je al vriend met de Schele? Ik zei, ongeveer 35 jaar, want we waren samen op herhaling dienst in het leger. Hij was de enige die om de hoek kon schieten met zijn schele ogen. Juist, zei foruna, van jou wil ik geen geld hebben, maar je moet wel de volgende producten bij Gielik kopen, ik zal je een goede prijs geven.
Ten eerste moet je knoflook ophangen in je keuken, ik vertelde haar dat ik al gemalen knoflook is een busje had opgehangen, maar ze werd direct kwaad, jij probeert er een mopje van te maken, Boze ogen zijn gevaarlijk en soms besmettelijk. Luister goed, ten eerste, de knoflook, dan neem je Egyptische tuinbonen, die kook je, en maak daar een papje van. En wat moet ik met dat papje doen, vroeg ik heel verbaast, ze schoot uit, opvreten natuurlijk, het is erg gezond. Ik protesteerde, dat ik er scheetjes van laat, maar niets hielp mij, toen ze antwoorden, dat is juist de bedoeling, Boze ogen haten de reuk van scheetjes, daar kunnen ze niet tegen (mijn vrouw ook niet, maar dat heeft niets met mijn verhaal te maken).
Ik vroeg, is dat alles, en toen zei ze iets heel verstandig, ze zei, in plaats van de gehele dag met je computers te spelen, doe die rot dingen uit, en ga wandelen, ik protesteerde, maar het is heet buiten, veel te heet om te wandelen, ze keek mij kwaad aan, en zei, nu weet ik waar je die dikke buk vandaan heb, jij bent lui en je zoekt reden om niet te wandelen. Wat kon ik zeggen, nu stink het huis, van rottende knoflook en een andere lucht die ik niet precies kan plaatsen, maar geen Boze oog meer, Reggie, zonder mijn computer, komt het niet door.
Friday, June 3, 2011
Niemand is schuldig voor de daden van hun ouders
Ze is nu een oudere vrouw in haar zeventiger jaren, geheel met grijs-wit haar, maar je kan nog steeds zien dat ze altijd een mooie vrouw is geweest (en nog is in haar oudere dagen) . Maar als je goed kijkt, kan je zien dat zij intens droevig is, een gezicht van iemand die zijn gehele leven heeft geleden, en inderdaad Marie heeft een ongelukkige jeugd gehad, haar vader die NSBer was, heeft een paar jaar in de gevangenis gezeten, maar was vroeg vrijgelaten, daar hij een joods onderduikertje bij de buren niet had verraden, zelfs zijn dochter Marie toe gestaan om met hem het Joden jongetje te spelen.
Voor de vader de eer herstelling was misschien een kans om een nieuw leven op te bouwen, maar voor Marie was het geheel anders, op school werd ze met de nek aan gekeken en uit gescholden als NSBer kind. Niemand nodigde haar uit, en hoewel Marie toen niet besefte waarom zij een paria was op school was, bleef ze geheel zonder vrienden.
Nieuwe leerlingen, die de geschiedenis van het verleden van haar vader niet wisten begonnen vriendschappen, maar na een paar dagen leerden ze over Marius geheim, en daarna schuwde haar als de andere klas genoten.
Een goed bedoelende lerares die de wreedheid van de kinderen ontdekte, gaf een les over dat kinderen onschuldig zijn voor de daden van hun ouders, maar dat hielp niets, Maria bleef alleen.
Toen ze opgroeide in een prachtige blonde vrouw, sprak de omgeving over dat NSB slet, zonder dat er enige aanleiding voor was. Een pauze kwam, toen de familie naar een grote stad verhuisden, en de eerste maanden waren ideaal voor Marie, tot het geroddel van kennissen haar weer bereikte, en iemand die haar daar over vroeg, werd afgesnauwd door Marie.
Marie werd verpleegster, was enorm goed in haar werk en erg geliefd, maar er was iets gebroken in Marie, ze kon geen vrienden meer maken en bleef absoluut alleen.
Ze had nooit haar vader gevraagd, waarom hij fout was in de oorlog, haar moeder kon haar ook niet helpen, omdat het onderwerp taboe was, tot hun dood.
Marie is nooit getrouwd, en doet liefdewerk in de verpleging, en daarna zit ze alleen thuis, als slachtoffer van de wrede samenleving waarbij de kinderen moeten leiden voor de daden van hun ouders.
Dit korte verhaaltje is ter eren van mijn buurmeisje in de laatste jaar van de oorlog, toen ik ondergedoken zat als kleuter 5 / 6 jaar oud in Oegstgeest. Ik weet niet wat er werkelijk met haar gebeurt is, ik kan me alleen herinneren dat ze heel erg blond was en heel lief (mijn leeftijd), en dat ik mijn gehele leven heb verwonderd wat met haar gebeurd is. Over het proces van haar vader en vervroegd vrijspraak heb ik gehoord van mijn pleegzusjes.
Voor de vader de eer herstelling was misschien een kans om een nieuw leven op te bouwen, maar voor Marie was het geheel anders, op school werd ze met de nek aan gekeken en uit gescholden als NSBer kind. Niemand nodigde haar uit, en hoewel Marie toen niet besefte waarom zij een paria was op school was, bleef ze geheel zonder vrienden.
Nieuwe leerlingen, die de geschiedenis van het verleden van haar vader niet wisten begonnen vriendschappen, maar na een paar dagen leerden ze over Marius geheim, en daarna schuwde haar als de andere klas genoten.
Een goed bedoelende lerares die de wreedheid van de kinderen ontdekte, gaf een les over dat kinderen onschuldig zijn voor de daden van hun ouders, maar dat hielp niets, Maria bleef alleen.
Toen ze opgroeide in een prachtige blonde vrouw, sprak de omgeving over dat NSB slet, zonder dat er enige aanleiding voor was. Een pauze kwam, toen de familie naar een grote stad verhuisden, en de eerste maanden waren ideaal voor Marie, tot het geroddel van kennissen haar weer bereikte, en iemand die haar daar over vroeg, werd afgesnauwd door Marie.
Marie werd verpleegster, was enorm goed in haar werk en erg geliefd, maar er was iets gebroken in Marie, ze kon geen vrienden meer maken en bleef absoluut alleen.
Ze had nooit haar vader gevraagd, waarom hij fout was in de oorlog, haar moeder kon haar ook niet helpen, omdat het onderwerp taboe was, tot hun dood.
Marie is nooit getrouwd, en doet liefdewerk in de verpleging, en daarna zit ze alleen thuis, als slachtoffer van de wrede samenleving waarbij de kinderen moeten leiden voor de daden van hun ouders.
Dit korte verhaaltje is ter eren van mijn buurmeisje in de laatste jaar van de oorlog, toen ik ondergedoken zat als kleuter 5 / 6 jaar oud in Oegstgeest. Ik weet niet wat er werkelijk met haar gebeurt is, ik kan me alleen herinneren dat ze heel erg blond was en heel lief (mijn leeftijd), en dat ik mijn gehele leven heb verwonderd wat met haar gebeurd is. Over het proces van haar vader en vervroegd vrijspraak heb ik gehoord van mijn pleegzusjes.
Saturday, May 28, 2011
Het Koekoeks ei in het nest (de Templers)
________________________________________
De Templers (of wel Tempel gezelschap) was (is) een Duitse sekte dat nederzettingen in wat tegenwoordig Israel bouwden in de 19de en 20ste eeuw.
De sekte was gevormd bij leden van de Lutherse Kerk in 1858, en noemde zich zelf de Tempel geselschap, die als taak zag, de apocalyptische voorspellingen van de Bijbelse profeten te realiseren door kolonies op te zetten in het heilige land.
In het jaar 1860 had het 5,000 leden, en vier leden reisden naar het heiligeland om de condities te bestuderen, en 6 jaar later kwamen een paar Templer landbouw families, om een mislukte poging om een landbouw center op te zetten in Yizrael vallei (Nahalal). Twee jaar later, in 1868, twaalf Templer families uit Wuerttemberg stichten een kolonie in Haifa, aan de voet van de Carmel berg. Voor jaren probeerde de leider van de groep, Christoph Hoffman, de Turken te overhalen om hun landbouw grond toe te kennen, en toen in 1871, hij weer afgewezen werd door de Turken, kochten ze een strook van land in Tel Aviv van vandaag, nu bekend als de Kiria, maar toen Sarona genaamd. De Templers, hoewel velen stierven aan Malaria, en andere klimaat verbonden ziekten, werden uiteindelijk succesvolle voortvarende landbouwers.
Privé Templers kwamen ook naar Jeruzalem en in 1878 stichten daar de woonwijk, “de Duitse Kolonie”, andere immigreerden naar Jaffa en Haifa. Volgens Templer gegevens waren er in 1875, 750 Templers in het heilige land, hadden twee scholen en een ziekenhuis.
In 1902 werd een nieuwe kolonie gesticht in de Lydda vallei met de naam Wilhema (naar de Keizer) en in 1906 twee kleine dorpen Bethlehem (haGalili) en Waldheim, in de Galilea, bij Templers die terug waren gekeerd naar de Lutherse kerk. In de grotere steden, de Templers waren eigenaren van hotels, winkels en werkplaatsen. In 1914 leefden er al 1,200 Templers in het heilige land
Toen de Britten Palestina veroverden in 1917/18 (eerste Wereld Oorlog), de Duitse Templers waren verbannen als vijandige vreemdelingen, maar na de oorlog mochten weer terugkeren naar hun kolonies. In de zomer van 1938 waren er 1,500 Templers in het land, en hadden 6,700 Acres land. Toen de tweede oorlog uitbrak, werden de Templers geïnterneerd bij de Britten, en 1943 uitgewisseld voor Palestijnse Arabieren in Duitse handen, of getransfereerd naar Australië. Hun eigendommen werden overgenomen door de Israëli regering in 1948 als een part van de verrekening in de “Herstel Overeenkomst” tussen de Federale Duitse Republiek en Israel.
De sekte gedurende al hun jaren in het heilige land, en vooral de 2de en 3de generatie verloren hun eigen tradities en speciale levens gewoonten, en paste hun zelf aan, aan de condities van het land en klimaat, maar politiek waren ze sterk verbonden aan de Duitse cultuur en werden hevige Duitse Nationalisten.(bij Abraham J Brawer).
De Duitse Nationalistische Socialistische Partij in Palestina.
Verzwakking van het religieuze geloof en sterke Nationalistisch Duitse gevoelens maakte de Templers gevoelig voor de Nazi ideologie dat werd verkondigd door een Haifa Templer, Karl Ruf, die de NDDAP (buitenlandse organisatie van de Nazi’s) oprichten in Palestina in het jaar 1932.
Angstig voor economische wraak van de Joodse bevolking, weinig Templers werden lid van de partij, maar vooral de jongere Templer hadden sympathie voor het Nazi idiaal. Cornelius Schwarz, een Nationaal Socialist uit Jaffa, werd Landesgruppenleiter van de Nazi Partij in Palestina in oktober 1935. Intussen locale partij druk had het ontslag van Heinrich Wolff veroorzaakt, the Duitse consul-generaal in Jeruzalem, die herplaatst werd door een veel extremistische opvolger, Walter Doehle, die aktief werd gesteund door de lokale leiders.
In september 1939, ongeveer 350 Palestijnse Duitsers waren lid van de Nazi Partij, In midde-1938 alle Duitse leraren in Palestina werden lid in de Lehrebund (German onderwijzers organisatie) die onderwezen volgens de Nazi doctrines. [door Ann Ussishkin]
De Templers waren geen missionairs, en het aantal van Templers bleef ongeveer het zelfde door de jaren van hun aanwezigheid in het heilige land.
Hun sympathie voor de Nazi ideologie kan veroorzaakt zijn, daar deze groep heel weinig contact had met de Joodse bevolking, vooral met Arabische hulpkrachten werkten. De officiële connecties tussen de twee groepen was correct, vaak met persoonlijke vriendschap, en hun winkels en producten werden gekocht door de Joden, en hun centra werden geliefde plaatsen voor bezoek en uitgaan. Vooral de Duits Joodse Immigranten van voor de oorlog vonden in de Templer gemeenschappen een zeker gevoel van thuis.
De hier boven genaamde Nazi Templer, Cornelius Zchwarz werd na de oorlog dood geschoten, vermoedelijk door een Joodse terreur organisatie. De Schwarz familie waren de eigenaars van een machine fabriek die onder andere machines, geweldige kwaliteit water pompen produceerden.
De huizen, wijken en gebouwen van de Templers zijn geheel bewaard gebleven, en toeristische attracties in Israel.
De getransfereerde Templer’s in Australië leven daar nog steeds als groep in Templer kolonies. In de laatste jaren komen er delegaties van deze groep, Israel bezoeken als toeristen. Let wel op, voor dat iemand Israel gaat beschuldigen, het lot van de Templer’s werd door de Britse autoriteiten beslist, voor het oprichten van de staat.
Hoewel idealistische vijanden van de Joden, wordt de naam en de geschiedenis van de Templer’s geëerd en geprezen in Israel.
De Templers (of wel Tempel gezelschap) was (is) een Duitse sekte dat nederzettingen in wat tegenwoordig Israel bouwden in de 19de en 20ste eeuw.
De sekte was gevormd bij leden van de Lutherse Kerk in 1858, en noemde zich zelf de Tempel geselschap, die als taak zag, de apocalyptische voorspellingen van de Bijbelse profeten te realiseren door kolonies op te zetten in het heilige land.
In het jaar 1860 had het 5,000 leden, en vier leden reisden naar het heiligeland om de condities te bestuderen, en 6 jaar later kwamen een paar Templer landbouw families, om een mislukte poging om een landbouw center op te zetten in Yizrael vallei (Nahalal). Twee jaar later, in 1868, twaalf Templer families uit Wuerttemberg stichten een kolonie in Haifa, aan de voet van de Carmel berg. Voor jaren probeerde de leider van de groep, Christoph Hoffman, de Turken te overhalen om hun landbouw grond toe te kennen, en toen in 1871, hij weer afgewezen werd door de Turken, kochten ze een strook van land in Tel Aviv van vandaag, nu bekend als de Kiria, maar toen Sarona genaamd. De Templers, hoewel velen stierven aan Malaria, en andere klimaat verbonden ziekten, werden uiteindelijk succesvolle voortvarende landbouwers.
Privé Templers kwamen ook naar Jeruzalem en in 1878 stichten daar de woonwijk, “de Duitse Kolonie”, andere immigreerden naar Jaffa en Haifa. Volgens Templer gegevens waren er in 1875, 750 Templers in het heilige land, hadden twee scholen en een ziekenhuis.
In 1902 werd een nieuwe kolonie gesticht in de Lydda vallei met de naam Wilhema (naar de Keizer) en in 1906 twee kleine dorpen Bethlehem (haGalili) en Waldheim, in de Galilea, bij Templers die terug waren gekeerd naar de Lutherse kerk. In de grotere steden, de Templers waren eigenaren van hotels, winkels en werkplaatsen. In 1914 leefden er al 1,200 Templers in het heilige land
Toen de Britten Palestina veroverden in 1917/18 (eerste Wereld Oorlog), de Duitse Templers waren verbannen als vijandige vreemdelingen, maar na de oorlog mochten weer terugkeren naar hun kolonies. In de zomer van 1938 waren er 1,500 Templers in het land, en hadden 6,700 Acres land. Toen de tweede oorlog uitbrak, werden de Templers geïnterneerd bij de Britten, en 1943 uitgewisseld voor Palestijnse Arabieren in Duitse handen, of getransfereerd naar Australië. Hun eigendommen werden overgenomen door de Israëli regering in 1948 als een part van de verrekening in de “Herstel Overeenkomst” tussen de Federale Duitse Republiek en Israel.
De sekte gedurende al hun jaren in het heilige land, en vooral de 2de en 3de generatie verloren hun eigen tradities en speciale levens gewoonten, en paste hun zelf aan, aan de condities van het land en klimaat, maar politiek waren ze sterk verbonden aan de Duitse cultuur en werden hevige Duitse Nationalisten.(bij Abraham J Brawer).
De Duitse Nationalistische Socialistische Partij in Palestina.
Verzwakking van het religieuze geloof en sterke Nationalistisch Duitse gevoelens maakte de Templers gevoelig voor de Nazi ideologie dat werd verkondigd door een Haifa Templer, Karl Ruf, die de NDDAP (buitenlandse organisatie van de Nazi’s) oprichten in Palestina in het jaar 1932.
Angstig voor economische wraak van de Joodse bevolking, weinig Templers werden lid van de partij, maar vooral de jongere Templer hadden sympathie voor het Nazi idiaal. Cornelius Schwarz, een Nationaal Socialist uit Jaffa, werd Landesgruppenleiter van de Nazi Partij in Palestina in oktober 1935. Intussen locale partij druk had het ontslag van Heinrich Wolff veroorzaakt, the Duitse consul-generaal in Jeruzalem, die herplaatst werd door een veel extremistische opvolger, Walter Doehle, die aktief werd gesteund door de lokale leiders.
In september 1939, ongeveer 350 Palestijnse Duitsers waren lid van de Nazi Partij, In midde-1938 alle Duitse leraren in Palestina werden lid in de Lehrebund (German onderwijzers organisatie) die onderwezen volgens de Nazi doctrines. [door Ann Ussishkin]
De Templers waren geen missionairs, en het aantal van Templers bleef ongeveer het zelfde door de jaren van hun aanwezigheid in het heilige land.
Hun sympathie voor de Nazi ideologie kan veroorzaakt zijn, daar deze groep heel weinig contact had met de Joodse bevolking, vooral met Arabische hulpkrachten werkten. De officiële connecties tussen de twee groepen was correct, vaak met persoonlijke vriendschap, en hun winkels en producten werden gekocht door de Joden, en hun centra werden geliefde plaatsen voor bezoek en uitgaan. Vooral de Duits Joodse Immigranten van voor de oorlog vonden in de Templer gemeenschappen een zeker gevoel van thuis.
De hier boven genaamde Nazi Templer, Cornelius Zchwarz werd na de oorlog dood geschoten, vermoedelijk door een Joodse terreur organisatie. De Schwarz familie waren de eigenaars van een machine fabriek die onder andere machines, geweldige kwaliteit water pompen produceerden.
De huizen, wijken en gebouwen van de Templers zijn geheel bewaard gebleven, en toeristische attracties in Israel.
De getransfereerde Templer’s in Australië leven daar nog steeds als groep in Templer kolonies. In de laatste jaren komen er delegaties van deze groep, Israel bezoeken als toeristen. Let wel op, voor dat iemand Israel gaat beschuldigen, het lot van de Templer’s werd door de Britse autoriteiten beslist, voor het oprichten van de staat.
Hoewel idealistische vijanden van de Joden, wordt de naam en de geschiedenis van de Templer’s geëerd en geprezen in Israel.
Subscribe to:
Posts (Atom)