Ik vergeet en vergeef niet meer!
Ik begrijp dat de bovenstaande zin direct onsympathiek voor doet, en vreselijke associaties ten boven brengen, maar dat is niet mijn bedoeling. Maar ik wil wel terug gaan naar de eindeloze uitgekauwde ruzie of de stervende Volkskrant VKBlog, tussen de pro en anti Israel bloggers. Een ruzie en schelden die eigenlijk (in mijn geval) de labiele toestand van de Nederlandse politiek typeert, maar ook de fanatieke verdediging van de Israëli Lobby (niet altijd op de meest intelligente manier).
De emoties die de beide zijden vertegenwoordigen, laaien op met onblusbare steekvlammen, en elke steek die de ene kant laat vallen wordt uitgebuit door de andere zijde. Ik kan niet uitleggen wat de idealen zijn aan de andere zijde van het gevecht, wel onze kant, die uiteindelijk heeft besloten, genoeg er mee, ons sturen ze niet meer ongestraft naar de slacht. Overdreven, zullen jullie nu zeggen, maar nee, ver van dat, in de huidige situatie worden alle opinies, blogs en meningen vervuild en aangevallen door een dubieus groepje van mensen, die alleen het doel heeft om Israel aan te vallen en in diskrediet te stellen.
Ik heb besloten om aan deze situatie een eind te maken, en mijn oorlog te voeren met de middelen die de moderne technologie ons gegeven heeft, niet altijd netjes en correct, maar volgens mij, altijd volgens de spelregels van de VKBlog.
Mijn strategie is, om de vijand de mogelijk te geven om een diepe kuil te graven, en dan een beetje helpen dat die zijkanten instorten.
Na dat wij een verslag schrijven over een politieke situatie hier in Israel en ons geschil met de Palestijnen, komen de anti-Israel bloggers, die ik KWABBELS heb genaamd, met ellenlang plakwerk wat een of andere persoon ooit heeft uit gekotst, vaak zogenaamde “self hating Jews” die denken dat ze zo hun hachje redden, maar begrijpen niet dat er geen dankbaarheid is bij de Nihilistische troepers.
Dit plakwerk heeft vaak niets te doen met het onderwerp onder discussie, maar dat doet er niet toe, het is hun bedoeling om het vergif te plaatsen, waar mogelijk.
Even een klein voorbeeldje, ik schreef een blog over de prachtige lente bloesem op de Karmel gebergte, en als antwoord kwam een kwabbel, die zei dat deze bloemen groeiden op de gebuldoosde Arabische dorpjes, die verdreven, vermoord waren.
Maar deze barmhartige kruiskluns is een volger, en ondanks zijn goede relaties en schijnbaar ware academische titel, een persoon met zeer beperkte geestelijk vermogen, en veel minder gevaarlijk dan de, in mijn opinie, criminele wurm, die geheel anders vecht.
Ten eerste, kijk wat hij over zich zelf schrijft:
Huisregels:
(1) Vrouwentaal verboden.
(2) Argumentatieregels verplicht (lees het contract)
(3) Jip-en-Janneke taal aanbevolen
(4) Roken toegestaan
Argumentatieregels:
1. Een argument heeft premissen en conclusies
2. Geen Ad Hominem
3. Geen Naturalistische drogreden
4. De beweerder draagt de bewijslast
5. Geen Ad Populum
6. Elsje mag de redactie niet waarschuwen.
Waarschuwing: Ik ben mensonvriendelijk IK HEB EEN SLECHT KARAKTER. DAT WETEN WE SINDS MIJN GEBOORTE. GEBRUIK DAT NIET MEER ALS ARGUMENT.
Propaganda happy hour: 16:00-18:00uur. Je mag in dat tijdsbestek alle kinderen van alles proberen te overtuigen.
Vooral de laatste zin is bijzonder interessant, maar daar over, verder op.
Nu als jullie denken dat dit een grapje is, dan zijn jullie te laat opgestaan, integendeel dit is de persoon, die in mijn opinie mensonvriendelijk is met een zeer slecht karakter.
Tijdens het laatste jaar viel het mij op dat deze persoon, een gemiddelde van 20 blogs per week produceert, waarvan meer dan 90% anti-Israel, (kwabbel) blogs waren (zijn). Nu beweerd deze piemel dat hij een Internationale rechter is, terwijl ik vermoed (maar heb geen bewijs) dat hij kelner is in het restaurant van het gerechtshof. Dat is natuurlijk geen schande, jammer alleen dat hij zich voor doet in iets wat hij niet is. Maar waarom zo veel aanvallen op Israel en de Zionisten, waar voor heeft hij mensen uit de blogwereld gewerkt, wat is zijn motief.
Bij meeste mensen (ideaalloze dwazen) is geld een prachtig motief, dus heb ik heel bewust mijn vermoeden (als een vermoeden) gepubliceerd, dat hij voor deze opinies waarschijnlijk betaald krijgt, en heb ik er nog bij geschreven, dat dit op zich zelf niet slecht is, vele mensen krijgen betaald voor hun schrijven, speciaal in de politieke propaganda wereld. Ik wou dat ik zo een bij baantje had.
Hij was erg beledigd en kwaad hierover, en begon met dreigen, ik mag hem niet meer kwabbel noemen (waarom niet, het woord betekend niets), ik mag hem niet meer beledigen over betaling van de Islamitische propaganda, en toen ik vroeg, heel beleefd, of hij grote fooien krijgt, barste hij uit el kaar (en ik had hem aan het lijntje, want mensen die hun zelf controle verliezen, zijn enorm kwetsbaar, en meestal doen aan hun zelf schade.
Inderdaad, hij verloor remkracht, en beledigde mijn wijle moeder (iets met kamelen hoeren en sperma), begreep het eigenlijk niet, maar net zo als onze oorlog in het Midden Oosten, een tand voor een tand, en oog voor oog. Als ik die belediging zo maar voorbij zou laten gaan, zou hij dat als een overwinning beschouwen.
Ik schreef er niets over, maar mijn mede bloggers reageerde, (meestal walgden ze van deze misselijkheid, hoewel sommige, van beide zijden, dachten dat dit nu een opening was om vuiligheid te publiceren, en daar deed ik niet aan mee).
Hij dacht (waarschijnlijk), nog een Jood verslagen, volgende please). Maar hij had geen rekening genomen dat ik niet meer een kleuter ben, die op gejaagd wordt door de politie omdat ik een Jood was, vandaag vecht ik terug.
In zijn uitleg, om uit te leggen hoe slecht wij Israëli’s zijn, gebruikte hij in 6 verschillende blogs voorbeelden met verkrachten van kleine meisjes, een keer is raar, twee keer is ziekelijk, maar zes keer doet men denken aan het gezegde, waar rook is, is er ook vuur, of war de mond van overloopt, dus stelde ik voor aan mijn lezers, dat heel misschien, ik veronderstel dat die vent pedofiele ervaring heeft, of zo iets, met aan getoonde bewijzen van zijn reacties.
Wou, nu kwam hij los, tierend kwaad, rood in de ogen, zweet tussen de nagels, precies waar ik hem wou hebben (oh, wraak is zoet). Hij klaagde mij aan bij de Moderator, ik werd geschorst zonder enige verdediging oor 14 dagen, en dat was goed, want iedereen viel hem aan, velen dachten dat mijn begrip van pedologische argumenten, waarschijnlijk op iets wijst.
Voor de zekerheid, om niet een of andere tragedie te ontdekken begon ik met googlen (zijn naam en dan het woord pedofiel), en elke keer dat ik dat deed, ging het nummer van hips omhoog) raar maar waar. Nu begon hij te dreigen aan iedereen die even wou discuteren om te weten of hij werkelijk geestelijk ziek is en gevaarlijk voor de omgeving. Jullie moeten toe geven, dat juist zijn dreigementen de google hits omhoog haalden. Ik schreef bijna niets, want ik ben geschorst, maar liet met de help van andere bloggers, zien dat ik nog leef.
Of dit nu het eind is van mijn oorlog, hangt geheel af met de acties van dit persoon, als hij ons met rust laat met zijn achterlijke aanvallen, is mijn overwinning tot nu toe genoeg, gaat hij door, ruineer ik hem totaal.
Kinderachtig, kan zijn, veel normale jeugd heb ik niet gehad, dus heb ik recht op mijn oudere jaren op een paar kinderachtige streken, want ik ben niet meer een slachtoffer, ik vecht van uit mijn eigen land.
Prettig Pasen en Pesach,
David Verveer
Monday, April 18, 2011
Sunday, April 17, 2011
Het vervolg van het duoblog Timmer Ark en David Verveer
Het vervolg van het duoblog TimmerArk (Nederland) en David Verveer (Israel).
Mijn familie is net als vele andere families hier in Israel, erg internationaal, mijn oudste broer is getrouwd met een Griekse vrouw, de familie die uit Yanina stamt, de geschiedenis over de joden van Yanina is het googlen waard, een tien jaar geleden zijn wij met ons vieren, (mijn broer en zijn vrouw en ik met mijn vrouw) Yanina gaan bezoeken. Prachtige plaats, en zeker de moeite waard voor elke toerist.
Mijn tweede broer is getrouwd met een vrouw die in Nederland geboren is, maar haar familie komt uit Duitsland, (uit de grensstreek in de buurt van Dusseldorf). Beide mijn broers wonen hier in Israel.
Mijn zusje, is getrouwd met een Amerikaan van Italiaanse afkomst (ouders), zij leeft in de USA.
Mijn vrouw haar ouders komen uit Oekraïne, gevlucht tijdens de communistische revolutie naar Freistadt Dantzig, en in de dertigen jaren naar Israel geïmmigreerd. Mijn vrouw in een Tsabre (een naam voor iemand die hier is geboren, genoemd naar de cactus vrucht, ruw van buiten maar zoet van binnen).
Mijn oudste dochter, die heelaas twee keer haar man verloren heeft, de eerste door ziekte en de tweede, door een aanrijding, de ouders van haar eerste man, kwamen uit Marokko, en de tweede, uit Roemenie.
Mijn jongste dochter woont op het ogenblik in Barbados (Caribische eilanden), haar man is een mix van een Turkse vader en een Oostenrijkse moeder.
Zo als jullie kunnen zien, een Internationale familie, heel gewoon in Israel, Met mijn oudste broer spreek ik in Hebreeuws, want zijn vrouw kan geen Nederlands, en met mijn tweede broer, in het Nederlands, daar onze vrouwen vloeiend Nederlands spreken.
Stel je voor dat de VN besluit om alle Joden terug te sturen naar hun land van oorsprong, een pietsie moeilijk in ons geval.
Het interessante hier in Israel, dat iedereen zijn eigen familie geschiedenis heeft, dat prima tot uiting kwam, toen mijn oudste kleinzoon, als werkopdracht voor school zijn familie geschiedenis moest beschrijven, en de gehele familie werd ingeschakeld om verhalen te vertellen over verre landen, tradities en tragedies, maar ook prachtige verhalen zoals dat van Yanina in Griekenland.
Al deze mensen zijn naar Israel gekomen als leden van een volk om samen te leven en weer een volk te vormen. We hebben het niet voor niets gekregen, we hebben daar voor moeten vechten, veel slachtoffers gehad, maar vandaag zijn we thuis.
Nu gaan we Pesach (pasover) vieren, een feest dat ons doet herinneren over de vlucht uit Egypte, en Nederland, en Griekenland, Marokko en Turkije, terug uit ballingschap, als vrije mensen. Het is een traditie hier in Israel om ook niet Joden uit te nodigen voor de Seider, de eerste avond van het feest, waar we allen rond te tafel zitten en uitleggen aan de kinderen en de vreemdeling de betekenis van dit feest, de bevrijding van de ballingschap. En geloof mij, iedereen heeft zijn eigen verhaal.
Zoals jullie herinneren, ook Jezus vierde Pesach en de Seider (het laatste avondmaal) was een van de hoogte punten van het geloof. Een kennis van mij, die erg christelijk is, die mij vertelde dat ook hun de seider vieren, in de traditie van Jezus.
Dus kunnen jullie zien hoe klein deze wereld eigenlijk is. En nee, we gebruiken geen bloed in de Matze, (bloed is niet koosjer, zelfs niet als het koosjer zonder verdoving geslacht is).
Mijn familie is net als vele andere families hier in Israel, erg internationaal, mijn oudste broer is getrouwd met een Griekse vrouw, de familie die uit Yanina stamt, de geschiedenis over de joden van Yanina is het googlen waard, een tien jaar geleden zijn wij met ons vieren, (mijn broer en zijn vrouw en ik met mijn vrouw) Yanina gaan bezoeken. Prachtige plaats, en zeker de moeite waard voor elke toerist.
Mijn tweede broer is getrouwd met een vrouw die in Nederland geboren is, maar haar familie komt uit Duitsland, (uit de grensstreek in de buurt van Dusseldorf). Beide mijn broers wonen hier in Israel.
Mijn zusje, is getrouwd met een Amerikaan van Italiaanse afkomst (ouders), zij leeft in de USA.
Mijn vrouw haar ouders komen uit Oekraïne, gevlucht tijdens de communistische revolutie naar Freistadt Dantzig, en in de dertigen jaren naar Israel geïmmigreerd. Mijn vrouw in een Tsabre (een naam voor iemand die hier is geboren, genoemd naar de cactus vrucht, ruw van buiten maar zoet van binnen).
Mijn oudste dochter, die heelaas twee keer haar man verloren heeft, de eerste door ziekte en de tweede, door een aanrijding, de ouders van haar eerste man, kwamen uit Marokko, en de tweede, uit Roemenie.
Mijn jongste dochter woont op het ogenblik in Barbados (Caribische eilanden), haar man is een mix van een Turkse vader en een Oostenrijkse moeder.
Zo als jullie kunnen zien, een Internationale familie, heel gewoon in Israel, Met mijn oudste broer spreek ik in Hebreeuws, want zijn vrouw kan geen Nederlands, en met mijn tweede broer, in het Nederlands, daar onze vrouwen vloeiend Nederlands spreken.
Stel je voor dat de VN besluit om alle Joden terug te sturen naar hun land van oorsprong, een pietsie moeilijk in ons geval.
Het interessante hier in Israel, dat iedereen zijn eigen familie geschiedenis heeft, dat prima tot uiting kwam, toen mijn oudste kleinzoon, als werkopdracht voor school zijn familie geschiedenis moest beschrijven, en de gehele familie werd ingeschakeld om verhalen te vertellen over verre landen, tradities en tragedies, maar ook prachtige verhalen zoals dat van Yanina in Griekenland.
Al deze mensen zijn naar Israel gekomen als leden van een volk om samen te leven en weer een volk te vormen. We hebben het niet voor niets gekregen, we hebben daar voor moeten vechten, veel slachtoffers gehad, maar vandaag zijn we thuis.
Nu gaan we Pesach (pasover) vieren, een feest dat ons doet herinneren over de vlucht uit Egypte, en Nederland, en Griekenland, Marokko en Turkije, terug uit ballingschap, als vrije mensen. Het is een traditie hier in Israel om ook niet Joden uit te nodigen voor de Seider, de eerste avond van het feest, waar we allen rond te tafel zitten en uitleggen aan de kinderen en de vreemdeling de betekenis van dit feest, de bevrijding van de ballingschap. En geloof mij, iedereen heeft zijn eigen verhaal.
Zoals jullie herinneren, ook Jezus vierde Pesach en de Seider (het laatste avondmaal) was een van de hoogte punten van het geloof. Een kennis van mij, die erg christelijk is, die mij vertelde dat ook hun de seider vieren, in de traditie van Jezus.
Dus kunnen jullie zien hoe klein deze wereld eigenlijk is. En nee, we gebruiken geen bloed in de Matze, (bloed is niet koosjer, zelfs niet als het koosjer zonder verdoving geslacht is).
Saturday, April 16, 2011
Het gewone Israelische leven
Het gewone Israelische leven
Toen ik tijdens mijn studie in het Land van Heusden en Altena praktijd werk deed, vroeg een plaatselijke arbeider, of wij in Israel nog rondlopen in lange jurken door de woestijn met ezels en kamelen, en geloofde hij niet, dat Israel een hyper modern land is, met gewone mensen, die allemaal trachten om het beste te maken van het leven.
Niet dat er geen bedoeïenen zijn die in lange jurken in de woestijn rond huppelen, met kameel en ezel, maar dat is een heel klein groepje van mensen, die langzamerhand ook uit eindelijk het nomaden leven opgeven en zich in dorpen en steden vestigen.
Ik vroeg die arbeider als tegen vraag, of in Nederland iedereen in klederdracht rondhuppelt op klompen, en in een windmolen woont, hij begreep deze vergelijking niet, maar dat kwam voornamelijk door zijn bijbel kennis, en iedere dag in de bijbel lezen over de avonturen van Mozes en kornuiten.
Ik vertel over dit gesprek om duidelijk te maken dat jullie in Nederland weinig horen over het gewone leven in Israel, en ook het tegen gestelde, wij, de Israëli’s weten heel weinig over het gewone leven in Nederland.
Mijn vriend Timmer Ark op een afstand van 3500 Km wil graag een duoblog beginnen waar wij over het gewone leven schrijven in beide landen. Geen oorlog, geen demonstraties, geen politiek, maar gewoon, huisje, tuintje verhaaltjes, om te laten zien dat de obsessie van racisme in beide landen, gelukkig alleen de politieke verslagen van de krant halen, maar het dagelijkse leven gaat gewoon door.
Nu begrijp ik, dat als ik over een nieuwe Bijbelse archeologische plaats schrijft, dan zijn er dwazen mensen die dan over de ruines van de Arabische dorpen wil reageren, maar daar doen we niet aan mee, mijn partner in dit project zal die blogger dan blokkeren, het zelfde gaat om vergelijkingen van pietje die het buurmeisje, jullie begrijpen wat ik bedoel. In deze serie gaat dat niet gebeuren, en pogingen om off-topic te reageren moeten jullie maar doen op jullie eigen blog.
Ik zou bijvoorbeeld willen vertellen dat een stel honingzuigers (van de collibri familie) elk jaar een nest maken in de boom (een spar geloof ik) op mijn balkonnetje, heel erg leuk, maar zijn we bang om op het balkon te zitten, want we willen hun niet storen in hun harde werk om de kleintjes te voeren. Ik woon in een klein forense stadje, Kfar Saba (grootvaders dorp) dat 15 Km in het noorden van Tel-Aviv bevind, de hoofdstad van het district Sharon, met ongeveer 90.000 inwoners, met in het Noorden van Kfar Saba, de beroemde Arabische driehoek, een cluster van Arabische stadjes en dorpen, die werken, kopen en uitgaan in Kfar Saba en buursteden Raanana, Herzlia en Hod haSharon.
In onze winkels is het personeel en de cliënten van alle kleuren en volken, met hoofddoekje, blond, zwart, geel en bruin, en discriminatie (als zo iets bestaat, kan je alleen maar vinden in de roddel artikelen van de krant.
Er zijn in Israel gemengde steden en dorpen, waar Arabieren en Joden gemengd leven, steden zoals Haifa, Lod, Ramla, Beer Sheba, Tel Aviv-Jaffa en natuurlijk Jeruzalem, maar in de Sharon leven de twee bevolkingsgroepen vrijwillig meestal apart, en begin nu niet met de kreet, Apartheid, juist het tegen gestelde, de Arabische (oudere traditionele) bevolking wil dat hun kinderen opgevoed worden volgens de tradities, en niet volgens de moderne Joden.
Laats in de wachtkamer, in de kliniek zat een Arabische familie, waar de kinderen onderling in Hebreeuws spraken, en als ze met hun ouders spraken, in Arabisch overgingen. Ik was nieuwsgierig en vroeg hun, waarom spreken jullie onderling in Hebreeuws en niet Arabisch, het antwoord was tamelijk vaag, maar logisch als je er even over nadenkt. Het geschreven Arabisch is erg verschillend dan het gesproken Arabisch, dat veel rijker is in woorden, en vooral in Israel veel Israëlische woorden heeft geadopteerd, maar daar het niet geschreven wordt, moeten ze naar woorden zoeken. En waar spreken deze jongeren over, voetbal, de laatste shows op de Israëlische TV, zoals “de grote broeder”, enz. Ik vroeg waarom kijken ze niet op de Arabische zenders, maar volgens hun, waren daar geen interessante programma’s, alleen maar oorlog en politiek.
Nu spring ik van de hak op de tak. Ik heb een auto (er is een prima publiek vervoer stelsel in Israel, trein en bus, maar heelaas die werken niet in de Joodse sector op Sabbat en feestdagen (door een moeilijke Status Quo overeenkomst met de vrome partijen), dus zit men praktisch gevangen op de weekends.
Autorijden is erg duur hier, ten eerste kost een auto twee keer de koop prijs door de belasting, de wegen belasting is erg hoog, maar we hebben klein kinderen die vervoer nodig hebben, wij willen ook wel eens uitgaan, in kort, het is moeilijk leven zonde auto. Ik heb een Kia Sephia, 15 jaar oud, veel in de garage, maar heeft me vele jaren trouw gediend. De spiegels vallen af, er zitten deuken in van alle kanten, maar beter een oud wrak, dan opgesloten te blijven.
Onze benzine kost ongeveer zo als bij jullie met de nieuwe verhoging, maar het rotte is, dat onze koopkracht en salarissen ongeveer 25% is dan die bij jullie. Ik woon in een huurflatje en betaal maandelijks 900 Euro wat ongeveer de helft is van al mijn pensioenen samen. Verhuizen, vergeet daar maar over, erg duur en waarschijnlijk kan je weinig flats vinden die minder kosten.
Timmer Ark vroeg hoeveel een kopje koffie kost op een gezellig terrasje, het antwoord, tussen 2 tor 5 Euro, hangt er van aan, waar? En ja, wij doen dat vaak, of gaan wij ontbijten in een leuk restaurantje, zoals bij een vijver in Raanana, of de Marina in Herzlia.
Ik denk dat dit genoeg is voor de kennis maken, als er vragen zijn, a.u.b. niet over politiek, niet over het geschil, niet over, hoe gemeen het is dat ik durf te genieten van het leven, terwijl …….
David Verveer, Kfar Saba, Israel.
Toen ik tijdens mijn studie in het Land van Heusden en Altena praktijd werk deed, vroeg een plaatselijke arbeider, of wij in Israel nog rondlopen in lange jurken door de woestijn met ezels en kamelen, en geloofde hij niet, dat Israel een hyper modern land is, met gewone mensen, die allemaal trachten om het beste te maken van het leven.
Niet dat er geen bedoeïenen zijn die in lange jurken in de woestijn rond huppelen, met kameel en ezel, maar dat is een heel klein groepje van mensen, die langzamerhand ook uit eindelijk het nomaden leven opgeven en zich in dorpen en steden vestigen.
Ik vroeg die arbeider als tegen vraag, of in Nederland iedereen in klederdracht rondhuppelt op klompen, en in een windmolen woont, hij begreep deze vergelijking niet, maar dat kwam voornamelijk door zijn bijbel kennis, en iedere dag in de bijbel lezen over de avonturen van Mozes en kornuiten.
Ik vertel over dit gesprek om duidelijk te maken dat jullie in Nederland weinig horen over het gewone leven in Israel, en ook het tegen gestelde, wij, de Israëli’s weten heel weinig over het gewone leven in Nederland.
Mijn vriend Timmer Ark op een afstand van 3500 Km wil graag een duoblog beginnen waar wij over het gewone leven schrijven in beide landen. Geen oorlog, geen demonstraties, geen politiek, maar gewoon, huisje, tuintje verhaaltjes, om te laten zien dat de obsessie van racisme in beide landen, gelukkig alleen de politieke verslagen van de krant halen, maar het dagelijkse leven gaat gewoon door.
Nu begrijp ik, dat als ik over een nieuwe Bijbelse archeologische plaats schrijft, dan zijn er dwazen mensen die dan over de ruines van de Arabische dorpen wil reageren, maar daar doen we niet aan mee, mijn partner in dit project zal die blogger dan blokkeren, het zelfde gaat om vergelijkingen van pietje die het buurmeisje, jullie begrijpen wat ik bedoel. In deze serie gaat dat niet gebeuren, en pogingen om off-topic te reageren moeten jullie maar doen op jullie eigen blog.
Ik zou bijvoorbeeld willen vertellen dat een stel honingzuigers (van de collibri familie) elk jaar een nest maken in de boom (een spar geloof ik) op mijn balkonnetje, heel erg leuk, maar zijn we bang om op het balkon te zitten, want we willen hun niet storen in hun harde werk om de kleintjes te voeren. Ik woon in een klein forense stadje, Kfar Saba (grootvaders dorp) dat 15 Km in het noorden van Tel-Aviv bevind, de hoofdstad van het district Sharon, met ongeveer 90.000 inwoners, met in het Noorden van Kfar Saba, de beroemde Arabische driehoek, een cluster van Arabische stadjes en dorpen, die werken, kopen en uitgaan in Kfar Saba en buursteden Raanana, Herzlia en Hod haSharon.
In onze winkels is het personeel en de cliënten van alle kleuren en volken, met hoofddoekje, blond, zwart, geel en bruin, en discriminatie (als zo iets bestaat, kan je alleen maar vinden in de roddel artikelen van de krant.
Er zijn in Israel gemengde steden en dorpen, waar Arabieren en Joden gemengd leven, steden zoals Haifa, Lod, Ramla, Beer Sheba, Tel Aviv-Jaffa en natuurlijk Jeruzalem, maar in de Sharon leven de twee bevolkingsgroepen vrijwillig meestal apart, en begin nu niet met de kreet, Apartheid, juist het tegen gestelde, de Arabische (oudere traditionele) bevolking wil dat hun kinderen opgevoed worden volgens de tradities, en niet volgens de moderne Joden.
Laats in de wachtkamer, in de kliniek zat een Arabische familie, waar de kinderen onderling in Hebreeuws spraken, en als ze met hun ouders spraken, in Arabisch overgingen. Ik was nieuwsgierig en vroeg hun, waarom spreken jullie onderling in Hebreeuws en niet Arabisch, het antwoord was tamelijk vaag, maar logisch als je er even over nadenkt. Het geschreven Arabisch is erg verschillend dan het gesproken Arabisch, dat veel rijker is in woorden, en vooral in Israel veel Israëlische woorden heeft geadopteerd, maar daar het niet geschreven wordt, moeten ze naar woorden zoeken. En waar spreken deze jongeren over, voetbal, de laatste shows op de Israëlische TV, zoals “de grote broeder”, enz. Ik vroeg waarom kijken ze niet op de Arabische zenders, maar volgens hun, waren daar geen interessante programma’s, alleen maar oorlog en politiek.
Nu spring ik van de hak op de tak. Ik heb een auto (er is een prima publiek vervoer stelsel in Israel, trein en bus, maar heelaas die werken niet in de Joodse sector op Sabbat en feestdagen (door een moeilijke Status Quo overeenkomst met de vrome partijen), dus zit men praktisch gevangen op de weekends.
Autorijden is erg duur hier, ten eerste kost een auto twee keer de koop prijs door de belasting, de wegen belasting is erg hoog, maar we hebben klein kinderen die vervoer nodig hebben, wij willen ook wel eens uitgaan, in kort, het is moeilijk leven zonde auto. Ik heb een Kia Sephia, 15 jaar oud, veel in de garage, maar heeft me vele jaren trouw gediend. De spiegels vallen af, er zitten deuken in van alle kanten, maar beter een oud wrak, dan opgesloten te blijven.
Onze benzine kost ongeveer zo als bij jullie met de nieuwe verhoging, maar het rotte is, dat onze koopkracht en salarissen ongeveer 25% is dan die bij jullie. Ik woon in een huurflatje en betaal maandelijks 900 Euro wat ongeveer de helft is van al mijn pensioenen samen. Verhuizen, vergeet daar maar over, erg duur en waarschijnlijk kan je weinig flats vinden die minder kosten.
Timmer Ark vroeg hoeveel een kopje koffie kost op een gezellig terrasje, het antwoord, tussen 2 tor 5 Euro, hangt er van aan, waar? En ja, wij doen dat vaak, of gaan wij ontbijten in een leuk restaurantje, zoals bij een vijver in Raanana, of de Marina in Herzlia.
Ik denk dat dit genoeg is voor de kennis maken, als er vragen zijn, a.u.b. niet over politiek, niet over het geschil, niet over, hoe gemeen het is dat ik durf te genieten van het leven, terwijl …….
David Verveer, Kfar Saba, Israel.
Friday, April 15, 2011
De Reet van Selma
Waarom de oorlog tussen Israëli's en Palestijnen me aan m'n reet zal roesten
donderdag 14 april 2011 10:46 door Selma
Beste Mevrouw Selma (juffrouw, Jonkvrouw, dame, enz.). U heeft volkonen gelijk met Uw poëtische vraag, inderdaad de oorlog tussen Israel en Palestijnen moet niet aan Uw edele reet (derrière, achterwerk, kont) roesten, in tegendeel de demonstraties, argumenten en geklep in Nederland helpt niet de Israëli en ook niet de Palestijn, in tegendeel geeft ons ex-Nederlanders een bijzonder wrang gevoel in de mond, niet om dat wij dachten dat het schuldgevoel over het gedrag van de Nederlanders in de tweede wereld oorlog, Nederlanders automatisch aan onze zijde zou moeten brengen, maar de blinde kritiek op Israel met argumenten ontleent uit een gruwel sprookjesboek waar de broertjes Grimm, vriendelijke jongens bij waren, die door de pro-Palestijnse lobby wordt geloosd hier op de VKBlog en in de media algemeen. Nee inderdaad, het is ver van Uw bedstede, en voor mij hoeft U uw comfortabele reetius niet in te spannen voor ons. Niet nodig, wij kunnen ons zelf verdedigen.
Als U de argumenten over en terug, zoals een oneindig pingpong spel niet meer kan uitstaan, kan ik dat volkomen begrijpen, ik wil ook liever over bloemetjes en beestjes schrijven, maar helaas, Freule Selma, als ik over een koe schrijft, krijg ik direct een commentaar dat deze koe graast op gebuldoosde Palestijnse dorpen (en hier in Israel grazen de koeien niet, leven in een air conditioneerde koe stal), en een andere blogger geeft dan een voorbeeld dat stel je voor, dat het zusje van de koe (meestal Pietje genaamd) verkracht wordt, heeft Pietje dan het recht om de verkrachter in het smoelwerk te plassen. Je begrijpt dat op deze manier wij heel weinig normale blogs kunnen schrijven, en geloof mij, beste Jonkvrouw, wij en onze buren vechten niet de gehele dag, wij hebben hier een normaal leven, heerlijk klimaat, maar daar geven deze kwabbels ons geen kans om over te schrijven.
Ook ons vervelen deze stomme argumenten, en als onze buren de toekomstige Palestijnen Nederlands hadden kunnen lezen, zouden ze zeggen, bevrijd de toeches van Selma voor dat iets er aan verroest. Wij hebben jou medelijden niet nodig, dank je voor de aandacht, beste met Uw reet.
Hartelijke groeten
David Verveer
donderdag 14 april 2011 10:46 door Selma
Beste Mevrouw Selma (juffrouw, Jonkvrouw, dame, enz.). U heeft volkonen gelijk met Uw poëtische vraag, inderdaad de oorlog tussen Israel en Palestijnen moet niet aan Uw edele reet (derrière, achterwerk, kont) roesten, in tegendeel de demonstraties, argumenten en geklep in Nederland helpt niet de Israëli en ook niet de Palestijn, in tegendeel geeft ons ex-Nederlanders een bijzonder wrang gevoel in de mond, niet om dat wij dachten dat het schuldgevoel over het gedrag van de Nederlanders in de tweede wereld oorlog, Nederlanders automatisch aan onze zijde zou moeten brengen, maar de blinde kritiek op Israel met argumenten ontleent uit een gruwel sprookjesboek waar de broertjes Grimm, vriendelijke jongens bij waren, die door de pro-Palestijnse lobby wordt geloosd hier op de VKBlog en in de media algemeen. Nee inderdaad, het is ver van Uw bedstede, en voor mij hoeft U uw comfortabele reetius niet in te spannen voor ons. Niet nodig, wij kunnen ons zelf verdedigen.
Als U de argumenten over en terug, zoals een oneindig pingpong spel niet meer kan uitstaan, kan ik dat volkomen begrijpen, ik wil ook liever over bloemetjes en beestjes schrijven, maar helaas, Freule Selma, als ik over een koe schrijft, krijg ik direct een commentaar dat deze koe graast op gebuldoosde Palestijnse dorpen (en hier in Israel grazen de koeien niet, leven in een air conditioneerde koe stal), en een andere blogger geeft dan een voorbeeld dat stel je voor, dat het zusje van de koe (meestal Pietje genaamd) verkracht wordt, heeft Pietje dan het recht om de verkrachter in het smoelwerk te plassen. Je begrijpt dat op deze manier wij heel weinig normale blogs kunnen schrijven, en geloof mij, beste Jonkvrouw, wij en onze buren vechten niet de gehele dag, wij hebben hier een normaal leven, heerlijk klimaat, maar daar geven deze kwabbels ons geen kans om over te schrijven.
Ook ons vervelen deze stomme argumenten, en als onze buren de toekomstige Palestijnen Nederlands hadden kunnen lezen, zouden ze zeggen, bevrijd de toeches van Selma voor dat iets er aan verroest. Wij hebben jou medelijden niet nodig, dank je voor de aandacht, beste met Uw reet.
Hartelijke groeten
David Verveer
Sunday, April 10, 2011
De waarheid mag niet gezegd worden op de VK
Je bent geschorst van het VKBlog
Beste David Verveer - davidverveer
De moderator heeft je geschorst van het VKBlog. De schorsing gaat onmiddellijk in en duurt 14 dagen.
De moderator geeft deze reden op:
Vervelend geruzie met een andere blogger op ons blog.
Met vriendelijke groet
VKBlog
Beste David Verveer - davidverveer
De moderator heeft je geschorst van het VKBlog. De schorsing gaat onmiddellijk in en duurt 14 dagen.
De moderator geeft deze reden op:
Vervelend geruzie met een andere blogger op ons blog.
Met vriendelijke groet
VKBlog
Tuesday, April 5, 2011
Een van de Kwabbels had het over Maror gelden!
Een van de Kwabbels had het over de Maror gelden!
Een paar weken geleden schreef een Amstelveense kwabbel over het uit betalen van de Maror gelden aan de Joden 65 jaar later. Ik vertelde hem dat dit eigenlijk een tegemoetkoming was kan de Nederlandse regering, die zo lang heeft gewacht met hun schuld te betalen, zodat de overlevenden erg in nummer waren gedaald, en zo goed geld werd bespaard van de Nederlandse belasting betalers.
Toen ik hem antwoorden had ik gen tijd om meer gegevens op te zoeken, maar vandaag zag ik deze beschrijving toen ik googlede naar Lieftinck Joden (Pieter Lieftinck was de Minister van Financiën in de jaren na de oorlog.
De Vooruitgang
Schadevergoedingen zouden de wederopbouw schaden
Door: Pieter Wybenga
De wederopbouw van de economie ging in Nederland boven het rechtsherstel van Nederlanders – met name Joden – die tijdens de oorlog al hun rechten en bezittingen hadden verloren. Schrijnende beslissingen waren daardoor schering en inslag, schrijft rechtsfilosoof en -historicus Wouter Veraart. Omdat De Gaulle de fouten van het collaborerende Vichy-regime wilde rechtzetten, was dat in Frankrijk heel anders.
door Pieter Wybenga
De kampen Vught en Westerbork werden in de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers gefinancierd met geroofd Joods geld. Na de bevrijding weigerde toenmalig minister van Financiën Pieter Lieftinck om deze kosten te vergoeden. Tevergeefs klopten de oorspronkelijke eigenaren van het geld bij de Nederlandse staat aan voor een schadevergoeding.
Veel Nederlandse burgers, voornamelijk Joden, waren tijdens de Tweede Wereldoorlog het slachtoffer van ontrechting: ze verloren alle rechten die een menswaardig bestaan garandeerden en hun bezittingen werden hun ontnomen. Na de bevrijding kwam het rechtsherstel op gang: het grootschalige proces dat dit immateriële en materiële onrecht ongedaan moest maken. Maar, zo stelt rechtsfilosoof en rechtshistoricus Wouter Veraart in zijn proefschrift, een merkwaardige visie op het rechtsherstel in Nederland heeft ervoor gezorgd dat schrijnende beslissingen, zoals de weigering van Lieftinck om de kosten van de genoemde concentratiekampen te vergoeden, schering en inslag waren.
Rechtsherstel werd gezien als slechts een van de vele maatregelen die nodig waren voor de economische wederopbouw. En Lieftinck vreesde dat alle schadevergoedingen die bij het herstel kwamen kijken die wederopbouw zouden schaden. De opkrabbelende economie kreeg voorrang boven rechtsherstel van de Joden. Volgens Veraart had dat juist andersom moeten zijn.
‘Bij ontrechting worden mensen uit de rechtsorde verwijderd, ze zijn dan geen burgers meer,’ vertelt Veraart. ‘Het eerste wat na de bevrijding had moeten gebeuren was dit kwalijke proces terugdraaien. Rechtsherstel is een vereiste voor de terugkeer naar een democratische rechtstaat.’ Doordat dit inzicht ontbrak, moesten de Joden elke keer een harde strijd aangaan om hun rechten en goederen te herwinnen.
Veraart vergelijkt de Nederlandse aanpak in zijn proefschrift met het naoorlogse rechtsherstel in Frankrijk. ‘En dat legt precies de zere plekken van de Nederlandse aanpak bloot.’ In Frankrijk werd rechtsherstel wél beschouwd als een vereiste voor de terugkeer naar de democratische rechtsstaat en kreeg het daarom voorrang. Dit werd door de Franse regering vastgelegd in strakke regels, waaraan de rechter zich diende te houden. Veel slachtoffers van ontrechting konden daarom rekenen op een snelle en bevredigende afhandeling. Ze hoefden niet te vrezen voor een felle belangenstrijd met de staat of met de nieuwe bezitters van de bezittingen die hun ontnomen waren.
Volgens de architect van het Nederlandse rechtsherstel, de jurist J. Eggens, moest de procedure echter in handen komen van een aantal bekwame mannen met grote beoordelingsvrijheid. Deze heren moesten in elke zaak, zonder dat er duidelijke regels bestonden die de Joden verzekerden van rechtsherstel, naar eigen inzicht een oordeel vellen en de belangen tegen elkaar afwegen.
Het gevolg, volgens Veraart: ‘De Joden moesten voor elk verloren recht en goed soebatten om het weer terug te krijgen. Vaak nam men genoegen met minder: een schikking of compromis, waarbij water bij de wijn werd gedaan. Ik ben van mening dat je dat niet kunt vragen van mensen wie op een dergelijke inhumane wijze hun rechten zijn ontnomen.’
Het verschil in visie en aanpak van het rechtsherstelproces in Nederland en Frankrijk heeft volgens Veraart een belangrijke historische oorzaak. De Nederlandse regering weigerde de verantwoordelijkheid te nemen voor het onrecht dat de bezetter had aangericht. Charles de Gaulle, leider van de vrije Fransen, was er juist alles aan gelegen om de activiteiten van het collaborerende Vichy-regime ongedaan te maken.
Veraart: ‘De Gaulle moest zich bewijzen als democratisch leider. Hij was de tegenpool van Vichy.’ Wilde Frankrijk terugkeren naar een democratische republiek, dan moesten de slachtoffers in hun rechten worden hersteld. Veraart noemt ook het verschil in ervaring met de problematiek tussen Nederland en Frankrijk. ‘De Fransen waren gepokt en gemazeld. In hun eerder bevrijde kolonie Algerije hadden ze al gezien hoe rechtsherstel níét moest verlopen.’
Is de Nederlandse aanpak dan op alle fronten fout geweest? ‘Ach, uiteindelijk is het op materieel vlak voor vele slachtoffers van ontrechting toch nog redelijk goed gekomen,’ zegt Veraart. ‘Dit is echter voornamelijk te danken aan één enkele Joodse advocaat: Heiman Sanders.’ Sanders heeft zich na de bevrijding op bijna alle terreinen van rechtsherstel met succes sterk gemaakt voor de Joden. Ook hij was de mening toegedaan dat rechtsherstel de enige weg terug was naar een samenleving waarin iedereen gelijk is.
Wouter Veraart, Ontrechting en rechtsherstel in Nederland en Frankrijk in de jaren van bezetting en wederopbouw. 630 p. Kluwer, euro 49,50
Observatie:
Nu weet ik van persoonlijke ervaring dat de zin == , uiteindelijk is het op materieel vlak voor vele slachtoffers van ontrechting toch nog redelijk goed gekomen,’== is absoluut niet waar, vele van die Joden zijn in Israel en Amerika aan gekomen zonder een cent, terwijl ze van huis uit, voor de oorlog, bezit en vermogen hadden.
Voor vele is deze betaling veel te laat gekomen, en veel te laag.
Maar dat stopt de Kwabbels niet om ons zonder enig gevoel van schaamte, beschuldigen van misdaden, die ze niet kunnen bewijzen of waar maken, dat is wat ik Gotspe noem.
Een paar weken geleden schreef een Amstelveense kwabbel over het uit betalen van de Maror gelden aan de Joden 65 jaar later. Ik vertelde hem dat dit eigenlijk een tegemoetkoming was kan de Nederlandse regering, die zo lang heeft gewacht met hun schuld te betalen, zodat de overlevenden erg in nummer waren gedaald, en zo goed geld werd bespaard van de Nederlandse belasting betalers.
Toen ik hem antwoorden had ik gen tijd om meer gegevens op te zoeken, maar vandaag zag ik deze beschrijving toen ik googlede naar Lieftinck Joden (Pieter Lieftinck was de Minister van Financiën in de jaren na de oorlog.
De Vooruitgang
Schadevergoedingen zouden de wederopbouw schaden
Door: Pieter Wybenga
De wederopbouw van de economie ging in Nederland boven het rechtsherstel van Nederlanders – met name Joden – die tijdens de oorlog al hun rechten en bezittingen hadden verloren. Schrijnende beslissingen waren daardoor schering en inslag, schrijft rechtsfilosoof en -historicus Wouter Veraart. Omdat De Gaulle de fouten van het collaborerende Vichy-regime wilde rechtzetten, was dat in Frankrijk heel anders.
door Pieter Wybenga
De kampen Vught en Westerbork werden in de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers gefinancierd met geroofd Joods geld. Na de bevrijding weigerde toenmalig minister van Financiën Pieter Lieftinck om deze kosten te vergoeden. Tevergeefs klopten de oorspronkelijke eigenaren van het geld bij de Nederlandse staat aan voor een schadevergoeding.
Veel Nederlandse burgers, voornamelijk Joden, waren tijdens de Tweede Wereldoorlog het slachtoffer van ontrechting: ze verloren alle rechten die een menswaardig bestaan garandeerden en hun bezittingen werden hun ontnomen. Na de bevrijding kwam het rechtsherstel op gang: het grootschalige proces dat dit immateriële en materiële onrecht ongedaan moest maken. Maar, zo stelt rechtsfilosoof en rechtshistoricus Wouter Veraart in zijn proefschrift, een merkwaardige visie op het rechtsherstel in Nederland heeft ervoor gezorgd dat schrijnende beslissingen, zoals de weigering van Lieftinck om de kosten van de genoemde concentratiekampen te vergoeden, schering en inslag waren.
Rechtsherstel werd gezien als slechts een van de vele maatregelen die nodig waren voor de economische wederopbouw. En Lieftinck vreesde dat alle schadevergoedingen die bij het herstel kwamen kijken die wederopbouw zouden schaden. De opkrabbelende economie kreeg voorrang boven rechtsherstel van de Joden. Volgens Veraart had dat juist andersom moeten zijn.
‘Bij ontrechting worden mensen uit de rechtsorde verwijderd, ze zijn dan geen burgers meer,’ vertelt Veraart. ‘Het eerste wat na de bevrijding had moeten gebeuren was dit kwalijke proces terugdraaien. Rechtsherstel is een vereiste voor de terugkeer naar een democratische rechtstaat.’ Doordat dit inzicht ontbrak, moesten de Joden elke keer een harde strijd aangaan om hun rechten en goederen te herwinnen.
Veraart vergelijkt de Nederlandse aanpak in zijn proefschrift met het naoorlogse rechtsherstel in Frankrijk. ‘En dat legt precies de zere plekken van de Nederlandse aanpak bloot.’ In Frankrijk werd rechtsherstel wél beschouwd als een vereiste voor de terugkeer naar de democratische rechtsstaat en kreeg het daarom voorrang. Dit werd door de Franse regering vastgelegd in strakke regels, waaraan de rechter zich diende te houden. Veel slachtoffers van ontrechting konden daarom rekenen op een snelle en bevredigende afhandeling. Ze hoefden niet te vrezen voor een felle belangenstrijd met de staat of met de nieuwe bezitters van de bezittingen die hun ontnomen waren.
Volgens de architect van het Nederlandse rechtsherstel, de jurist J. Eggens, moest de procedure echter in handen komen van een aantal bekwame mannen met grote beoordelingsvrijheid. Deze heren moesten in elke zaak, zonder dat er duidelijke regels bestonden die de Joden verzekerden van rechtsherstel, naar eigen inzicht een oordeel vellen en de belangen tegen elkaar afwegen.
Het gevolg, volgens Veraart: ‘De Joden moesten voor elk verloren recht en goed soebatten om het weer terug te krijgen. Vaak nam men genoegen met minder: een schikking of compromis, waarbij water bij de wijn werd gedaan. Ik ben van mening dat je dat niet kunt vragen van mensen wie op een dergelijke inhumane wijze hun rechten zijn ontnomen.’
Het verschil in visie en aanpak van het rechtsherstelproces in Nederland en Frankrijk heeft volgens Veraart een belangrijke historische oorzaak. De Nederlandse regering weigerde de verantwoordelijkheid te nemen voor het onrecht dat de bezetter had aangericht. Charles de Gaulle, leider van de vrije Fransen, was er juist alles aan gelegen om de activiteiten van het collaborerende Vichy-regime ongedaan te maken.
Veraart: ‘De Gaulle moest zich bewijzen als democratisch leider. Hij was de tegenpool van Vichy.’ Wilde Frankrijk terugkeren naar een democratische republiek, dan moesten de slachtoffers in hun rechten worden hersteld. Veraart noemt ook het verschil in ervaring met de problematiek tussen Nederland en Frankrijk. ‘De Fransen waren gepokt en gemazeld. In hun eerder bevrijde kolonie Algerije hadden ze al gezien hoe rechtsherstel níét moest verlopen.’
Is de Nederlandse aanpak dan op alle fronten fout geweest? ‘Ach, uiteindelijk is het op materieel vlak voor vele slachtoffers van ontrechting toch nog redelijk goed gekomen,’ zegt Veraart. ‘Dit is echter voornamelijk te danken aan één enkele Joodse advocaat: Heiman Sanders.’ Sanders heeft zich na de bevrijding op bijna alle terreinen van rechtsherstel met succes sterk gemaakt voor de Joden. Ook hij was de mening toegedaan dat rechtsherstel de enige weg terug was naar een samenleving waarin iedereen gelijk is.
Wouter Veraart, Ontrechting en rechtsherstel in Nederland en Frankrijk in de jaren van bezetting en wederopbouw. 630 p. Kluwer, euro 49,50
Observatie:
Nu weet ik van persoonlijke ervaring dat de zin == , uiteindelijk is het op materieel vlak voor vele slachtoffers van ontrechting toch nog redelijk goed gekomen,’== is absoluut niet waar, vele van die Joden zijn in Israel en Amerika aan gekomen zonder een cent, terwijl ze van huis uit, voor de oorlog, bezit en vermogen hadden.
Voor vele is deze betaling veel te laat gekomen, en veel te laag.
Maar dat stopt de Kwabbels niet om ons zonder enig gevoel van schaamte, beschuldigen van misdaden, die ze niet kunnen bewijzen of waar maken, dat is wat ik Gotspe noem.
Saturday, April 2, 2011
De vriend van mijn vijand is mijn vijand!
De vriend van mijn vijand is mijn vijand!
Dit is een logische variatie op “de vriend van mijn vriend is mijn vriend”, bij de zinnen zijn zelden waar.
Nu zou je logischer wijs denken dat wij Israëli’s blij zijn dat de VN Libië bestrijd, of eigenlijk de dictator Gadaffi, en misschien zijn er in de regering politieke functionarissen die werkelijk denken dat iedereen die Islamiet is, is onze vijand, maar er zijn ook Israëli’s die even een beetje afstand nemen en zich zelf afvragen, wat bereiken ze hier mee, minder burger doden, ik betwijfel dat, in plaats dat de Gaddafi vliegtuigen de demonstranten bombarderen, bombarderen nu de VN de soldaten van Gaddaffi. Het excuus van Obama, dat hij levens wil besparen, is natuurlijk bullshit, en dat is zeker niet de reden. De reden is zonder meer de import van olie, die door Gadaffi’s houding nu in gevaar brengt, met het gevolg van prijs verhoging.
En wat gaat er gebeuren als Gadaffi valt, de Libiër geven dan de olie voor niets of moet de nieuwe dictator die Gadaffi opvolgt ook afgekocht worden, en stel je voor dat Gadaffi wint, na een uit getrokken oorlog (die jullie en wij betalen), zal hij dan niet alles doen om de olie aan China en Japan te verkopen, in plaats van aan het Westen, die hem heeft verraden.
En nu van het aspect van Israel, wij schieten er niets mee op dat de vracht verzekering in de Middellandse zee omhoog gaat, omdat het door gevaarlijke zones moet om traject Israel – Europa moet.
Dat Gadaffi een gek is, is zeker, maar hij is niet de enige, veel dictators hebben hoogmoed waanzin en weinig respect voor zijn onderdanen. En voor ons, (dit is mijn opinie) was Gadaffi niet zo slecht, hij sprak tegen Israel, maar was voor ons eigenlijk ongevaarlijk, nadat we alle Joodse inwoners waren vertrokken naar Israel.
Ik denk dat het land dat het meeste zal verliezen als Gadaffi in het zadel blijft, is Nederland, daar hij waarschijnlijk al zijn kapitaal naar Zuid Amerika zal over hevelen, en zelfs als hij in ballingschap gaat, dat geld verdwijnt uit Nederland.
Hoe dan ook de Nederlandse OC mentaliteit zal bijzonder duur zijn voor Nederland, niet te vergeten, de gesneuvelden militairen, zoals de duiker gisteren.
Nee, Lybie in een “no win” project.
Dit is een logische variatie op “de vriend van mijn vriend is mijn vriend”, bij de zinnen zijn zelden waar.
Nu zou je logischer wijs denken dat wij Israëli’s blij zijn dat de VN Libië bestrijd, of eigenlijk de dictator Gadaffi, en misschien zijn er in de regering politieke functionarissen die werkelijk denken dat iedereen die Islamiet is, is onze vijand, maar er zijn ook Israëli’s die even een beetje afstand nemen en zich zelf afvragen, wat bereiken ze hier mee, minder burger doden, ik betwijfel dat, in plaats dat de Gaddafi vliegtuigen de demonstranten bombarderen, bombarderen nu de VN de soldaten van Gaddaffi. Het excuus van Obama, dat hij levens wil besparen, is natuurlijk bullshit, en dat is zeker niet de reden. De reden is zonder meer de import van olie, die door Gadaffi’s houding nu in gevaar brengt, met het gevolg van prijs verhoging.
En wat gaat er gebeuren als Gadaffi valt, de Libiër geven dan de olie voor niets of moet de nieuwe dictator die Gadaffi opvolgt ook afgekocht worden, en stel je voor dat Gadaffi wint, na een uit getrokken oorlog (die jullie en wij betalen), zal hij dan niet alles doen om de olie aan China en Japan te verkopen, in plaats van aan het Westen, die hem heeft verraden.
En nu van het aspect van Israel, wij schieten er niets mee op dat de vracht verzekering in de Middellandse zee omhoog gaat, omdat het door gevaarlijke zones moet om traject Israel – Europa moet.
Dat Gadaffi een gek is, is zeker, maar hij is niet de enige, veel dictators hebben hoogmoed waanzin en weinig respect voor zijn onderdanen. En voor ons, (dit is mijn opinie) was Gadaffi niet zo slecht, hij sprak tegen Israel, maar was voor ons eigenlijk ongevaarlijk, nadat we alle Joodse inwoners waren vertrokken naar Israel.
Ik denk dat het land dat het meeste zal verliezen als Gadaffi in het zadel blijft, is Nederland, daar hij waarschijnlijk al zijn kapitaal naar Zuid Amerika zal over hevelen, en zelfs als hij in ballingschap gaat, dat geld verdwijnt uit Nederland.
Hoe dan ook de Nederlandse OC mentaliteit zal bijzonder duur zijn voor Nederland, niet te vergeten, de gesneuvelden militairen, zoals de duiker gisteren.
Nee, Lybie in een “no win” project.
Subscribe to:
Comments (Atom)