De Borgum Saga
Voor dat iemand reageerd met “niet waar, dit is onzin” zeg ik al van te voren, dat hoewel de meeste feiten van dit verhaaltje historisch waar zijn, is het gehele verhaal een verzinsel van mij, en in zo verre een verre familie lid van de Gaza saga (Saga in dit geval betekend een fantasie gebaseerd op werkelijke geschiedenis).
Voor mensen die niet weten wat en waar Borkum is, even een korte uitleg, Borkum is een Wadden eiland in het noorden van Nederland (het eerste Duitse Wadden eiland, aan de andeere kant van de Duits Nederlandse grens (de uitmonding van de rivier De Ems in de Wadden zee), de oorspronkelijke inwoners waren Oost Friezen en spraken een plat Duits dialect.
In de laatste maand van de tweede wereld oorlog, toen de moffen en NSBeers realizeerde dat het mis kon gaan met de trotse aanhangers van het Duitse Rijk, die in Nederland voor de 5 jaar oorlogstijd de Nazi regiem hadden gedient, vluchten ze in de richting van de Duitse grens, die na de wapen stistand, deze patrioten vingen en in kampen plaatsten. Kleine misdaders (mensen die niet meer dan bijvoorbeeld maar een Joodse familie hadden verraden) werden in het algemeen vrij gelaten na hun rechtzaak.
Borkum en Juist (een ander Duits wadden eiland) had een geallieerde bezetting, maar hadden daar weinig of geen jacht op Nazi handlangers, en daar Antisemitisme een trots onderdeel was van de Duitse traditie in Borkum (zie en luister naar het beruchte Borkum lied, er zijn vele videos en verhalen op Google).
Borkum was na de eerste wereld oorlog trots op het feit dat het geen Joodse toeristen wilden hebben, die in het Borkum lied worden aangeduid met Platvoeten, krul haar en kromme neus. Persoonlijk, al hoewel een volbloed Jood, heb ik geen krulhaar (kaal, maar wel gehad als klein kind) een pracht jokel van een neus, en platvoeten, dat weet ik niet, dat controleren ze niet meer.
Dus Borkum en de andere Duitse eilanden barsten van klein misdaders, die niet alleen de Joden maar ook alle andere vreemdelingen (Antillianen, Indiers, Arabieren enz.) haten, maar daar deze eilanden alleen tijdens de zomer bezocht worden, vooral door de Duitsers, die zat zijn van de mooie stranden van Scheveningen, waar de plaatselijke bezoekers onvriendelijk zijn tegen Duits sprekende toeristen die rondhuppelden in leren broeken.
Wat ik vergeten heb om te schrijven, is dat deze eilanden zijn en waren, boordenvol met bunkers, wapens, militaire installaties, zoals de eerste raketten in de geschiedenis (voorlopers van de beruchten V2) die van uit Borkum werden gelanzeerd. In deze poel van platloze platvoeten, is het niet verwonderlijk dat het plaatselijke bestuur (plaatselijk zelfstandig) weinig houden van hun rijkere buren (Groningen en de nabij Nederlandse wadden eilanders) dus toen een plaatselijke ruzie zoeker, artikelen begon te schrijven tegen samenwerking met Nederland, werden de Nederlandse toeristen weg gepest.
Hierbij moet wel even verteld worden dat de enige veer dienst naar Borkum komt van uit Nederland.
Dit is mijn verhaal, gebasseerd op feiten die ik nu even zal herhalen.
Dicht bij Nederland, aan de andere kant van de grens is een groot vluchteling kamp,zwaar bewapend, haters van iedereen en trots op hun haat tegen iedereen,. Stel dat een paar idioten nu raketten beginnen te schieten in de richting van Nederland, niet meer dan honderd per dag, zou Nederland, na herhaaldelijk protest in te dienen, uiteindelijk terug slaan, met resultaat dat de Surinaamse regering een hulp vloot zou organizeerd om de arme Borkummers te bevrijden van de Nederlandse agressie, indien zo, denken jullie dat Borkum dan mag mee doen aan het Euro Song Festival?
Wednesday, March 28, 2012
Sunday, March 4, 2012
Het zingen van het volkslied
Het zingen van het volkslied.
Ik vind het altijd interessant dat men de Nederlandse en Israëlische discussies kan vergelijken, en vaak overeenkomsten kan vinden, die waarschijnlijk niet met elkaar verbonden zijn, maar verdacht veel op elkaar lijken, zoals het zingen van het Nationale Volkslied. Bij ons, hier in Israel begon de discussie, toen de Arabisch Israëli rechter van het Israëlische hogere gerechtshof, bij de ceremoniële zitting die de nieuwe voorschipper schap inluidt, niet het volkslied mee zong, waar in, vooral voor onze Arabische landsgenoten, die de zin,
“Zolang in het hart, van binnen,
Een Joodse ziel levendig is
En naar het oosten, vooruit,
Het oog naar Zion kijkt
Is onze hoop nog niet verloren
De hoop die al tweeduizend jaren leeft
Een vrij volk te zijn in ons land
Het land van Zion en Jeruzalem””
(de vertaling is van de Wikipedia, en natuurlijk geen goed Nederlands, maar daar ik geen heftige discussies wil hebben, met wat precies de wijle heer Imber bedoelde in zijn gedicht, verwijs ik nu naar het Wilhelmus, en de gevoelens van de nieuwe Nederlander die nu hartig moet zingen dat hij de Spaanse Koning eert tot de dood {dood van wie?}.
Dus wat doet de goede man (rechter van het Israëlische hogere hof) hij staat in de houding en houdt zijn mond.
In Nederland vond ik een dergelijke discussie, waar een nieuw genationaliseerde Turk, die zijn oude Turkse paspoort verscheurde, nadat hij het Nederlands schap had gekregen, vertelde dat hij spontaan het Wilhelmus begon te zingen zonder eerst een bloed transfusie, (van Dutsen bloed).
Hier in Israel werd deze niet zingende rechter aangevallen in de pers, door de ultra rechtse
Politiekers, die eisten om de Israëlische nationaliteit van te ontnemen van de rechter, (en als we och bezig zijn, van 25% van de Israëliërs uit gezinnen die niet Joods waren.
Dit doet mij herinneren dat toen ik in Engeland studeerde, met nog vijf Nederlandse studenten, hebben wij tijdens een plechtigheid het Nederlandse volkslied gezongen (zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan). Tranen hadden wij in onze ogen, ik weet niet meer hoe onze Engelse medestudenten,.hebben gereageerd, maar God zal hun gratievolle Koningin bewaren.
Ik vind het altijd interessant dat men de Nederlandse en Israëlische discussies kan vergelijken, en vaak overeenkomsten kan vinden, die waarschijnlijk niet met elkaar verbonden zijn, maar verdacht veel op elkaar lijken, zoals het zingen van het Nationale Volkslied. Bij ons, hier in Israel begon de discussie, toen de Arabisch Israëli rechter van het Israëlische hogere gerechtshof, bij de ceremoniële zitting die de nieuwe voorschipper schap inluidt, niet het volkslied mee zong, waar in, vooral voor onze Arabische landsgenoten, die de zin,
“Zolang in het hart, van binnen,
Een Joodse ziel levendig is
En naar het oosten, vooruit,
Het oog naar Zion kijkt
Is onze hoop nog niet verloren
De hoop die al tweeduizend jaren leeft
Een vrij volk te zijn in ons land
Het land van Zion en Jeruzalem””
(de vertaling is van de Wikipedia, en natuurlijk geen goed Nederlands, maar daar ik geen heftige discussies wil hebben, met wat precies de wijle heer Imber bedoelde in zijn gedicht, verwijs ik nu naar het Wilhelmus, en de gevoelens van de nieuwe Nederlander die nu hartig moet zingen dat hij de Spaanse Koning eert tot de dood {dood van wie?}.
Dus wat doet de goede man (rechter van het Israëlische hogere hof) hij staat in de houding en houdt zijn mond.
In Nederland vond ik een dergelijke discussie, waar een nieuw genationaliseerde Turk, die zijn oude Turkse paspoort verscheurde, nadat hij het Nederlands schap had gekregen, vertelde dat hij spontaan het Wilhelmus begon te zingen zonder eerst een bloed transfusie, (van Dutsen bloed).
Hier in Israel werd deze niet zingende rechter aangevallen in de pers, door de ultra rechtse
Politiekers, die eisten om de Israëlische nationaliteit van te ontnemen van de rechter, (en als we och bezig zijn, van 25% van de Israëliërs uit gezinnen die niet Joods waren.
Dit doet mij herinneren dat toen ik in Engeland studeerde, met nog vijf Nederlandse studenten, hebben wij tijdens een plechtigheid het Nederlandse volkslied gezongen (zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan). Tranen hadden wij in onze ogen, ik weet niet meer hoe onze Engelse medestudenten,.hebben gereageerd, maar God zal hun gratievolle Koningin bewaren.
Tuesday, February 14, 2012
Een teken van leven
Na een lange tijd niet geblogt te hebben, las ik vandaag een berichtje van mijn vriend Mihai, die klaagde over zijn onder buurvrouwen, die volgens zijn intellegente verhaal tamelijk luidruchtig zijn. Nu begrijp ik dat liedjes van Fijenoord niet zo prettig zijn voor een westerse allochtoon, als het over Ajax was, zou het prettiger in de oren klinken, maar denk ik dat dit een wel bedoelde plaag van God is, die Mihai terecht op zijn plaats wil zetten, voor al het kwaad dat hij in de laatste jaren gescheven heeft.
Zo ver ik weet, is er geen wet die bepaald over het volume van een gesprek (of radio), en als het te pijnlijk is voor zijn oren, zou ik hem aanraden te verhuizen naar een woning met betere accoustische condities, of verhuizen naar de Arabische woestijn, waar nog steeds vele partners kan vinden voor zijn politieke opinies en strijd tegen drogredenen.
Mijn volle simpathie aan de buur dames.
Zo ver ik weet, is er geen wet die bepaald over het volume van een gesprek (of radio), en als het te pijnlijk is voor zijn oren, zou ik hem aanraden te verhuizen naar een woning met betere accoustische condities, of verhuizen naar de Arabische woestijn, waar nog steeds vele partners kan vinden voor zijn politieke opinies en strijd tegen drogredenen.
Mijn volle simpathie aan de buur dames.
Monday, November 7, 2011
The sunday train of 9.30 to Haifa
The Sunday train of 9.30 to Haifa
Here in Israel is Sunday the first day of the working day, when everybody returns to the weekly return of work or studies, and especially the morning transport on that day is full with young passengers, who enjoyed the weekend at home and now had to go back to duty.
I love to take such busy trains, as you see, a wonderful spectrum of the Israeli public, who are all together a mixed group of different people, placed for a short period of time in the small space of the train compartment.
This time, I concentrated on the conversations of my co-travelers, with each other or with outside people on the cellular phone (everybody in Israel speaks at least once or twice on his cellular during the ride), a loud conversation, which everybody hears.
Near me, were a girl and boy, according their features, clearly born with the Downs syndrome, and traveling to their hostel, where they live during their weekdays, and the conversation (slightly too loud) was over what he would do if he had some money, he told his friend, that he would buy an electric vegetable slicer and mixer (apparently there were some advertisements on the TV for this equipment, which had fancied his imagination). She asked him, what he intent to prepare with it, and his reply was instant, make a good vegetable soup. The entire compartment was thinking about vegetable soup, but the girl said, but you still have a very tasty soup in the refrigerator. We understood from that, that they were a couple.
But now, the phone of the girl on my right started playing an Arabic song, and when she answered the phone in Arabic, I realized that she was an Israeli Palestinian. It is impolite to stare at people, but I could not help myself, she was about 18 years of age, dressed in sportive tight trainer, dressed the same way as most Israeli girls of her age.
It made me wonder why they think that there is any discrimination in Israel, until her phone conversation, she was one with the great mix.
Opposite me sat a sergeant in the infantry, he held an I phone / pad or how they call these gadgets, and was enjoying a stand up comedy, with funny punch lines that made him frequently burst in laughter. I don’t think that he noticed any other travelers as he was really lost in the show.
Near him sat an university student, reading a technical text, and making notes, but at the same time looked over the shoulder of his neighbor, the sergeant, and combining his study with stolen comedy, I wonder if he could concentrate on his studies.
Suddenly, the noisy surroundings were disturbed by a loud shouting coming from the next compartment, obvious everybody was looking in the direction of the connection door, and through it appeared a well dressed religious Jew, who informed the train passengers, that his daughter is terminally ill and needs an urgent life saving operation in the US, and he, the poor father had run out of money, could not afford the expenses even couldn’t celebrate the last religious holidays, and was asking generous contributions from the travelers, (it sounded very much a hoax, but still Jews are suckers for a drama and many gave him money, when he passed by their seats), obvious, we have not changed much, since we came from the Diaspora and stories of the Jews in the Jewish communities in Poland and Russia.
The loudspeaker announced that we had reached my destination, and we were advised to be careful not to fall when the train stops, and please don’t forget to take all your possessions. This was an anticlimax of my fascinating journey. Our melting in to one people, coming from everywhere, makes Israel so special, here nobody is normal, as normal does not exist in Israel. We are all special.
Here in Israel is Sunday the first day of the working day, when everybody returns to the weekly return of work or studies, and especially the morning transport on that day is full with young passengers, who enjoyed the weekend at home and now had to go back to duty.
I love to take such busy trains, as you see, a wonderful spectrum of the Israeli public, who are all together a mixed group of different people, placed for a short period of time in the small space of the train compartment.
This time, I concentrated on the conversations of my co-travelers, with each other or with outside people on the cellular phone (everybody in Israel speaks at least once or twice on his cellular during the ride), a loud conversation, which everybody hears.
Near me, were a girl and boy, according their features, clearly born with the Downs syndrome, and traveling to their hostel, where they live during their weekdays, and the conversation (slightly too loud) was over what he would do if he had some money, he told his friend, that he would buy an electric vegetable slicer and mixer (apparently there were some advertisements on the TV for this equipment, which had fancied his imagination). She asked him, what he intent to prepare with it, and his reply was instant, make a good vegetable soup. The entire compartment was thinking about vegetable soup, but the girl said, but you still have a very tasty soup in the refrigerator. We understood from that, that they were a couple.
But now, the phone of the girl on my right started playing an Arabic song, and when she answered the phone in Arabic, I realized that she was an Israeli Palestinian. It is impolite to stare at people, but I could not help myself, she was about 18 years of age, dressed in sportive tight trainer, dressed the same way as most Israeli girls of her age.
It made me wonder why they think that there is any discrimination in Israel, until her phone conversation, she was one with the great mix.
Opposite me sat a sergeant in the infantry, he held an I phone / pad or how they call these gadgets, and was enjoying a stand up comedy, with funny punch lines that made him frequently burst in laughter. I don’t think that he noticed any other travelers as he was really lost in the show.
Near him sat an university student, reading a technical text, and making notes, but at the same time looked over the shoulder of his neighbor, the sergeant, and combining his study with stolen comedy, I wonder if he could concentrate on his studies.
Suddenly, the noisy surroundings were disturbed by a loud shouting coming from the next compartment, obvious everybody was looking in the direction of the connection door, and through it appeared a well dressed religious Jew, who informed the train passengers, that his daughter is terminally ill and needs an urgent life saving operation in the US, and he, the poor father had run out of money, could not afford the expenses even couldn’t celebrate the last religious holidays, and was asking generous contributions from the travelers, (it sounded very much a hoax, but still Jews are suckers for a drama and many gave him money, when he passed by their seats), obvious, we have not changed much, since we came from the Diaspora and stories of the Jews in the Jewish communities in Poland and Russia.
The loudspeaker announced that we had reached my destination, and we were advised to be careful not to fall when the train stops, and please don’t forget to take all your possessions. This was an anticlimax of my fascinating journey. Our melting in to one people, coming from everywhere, makes Israel so special, here nobody is normal, as normal does not exist in Israel. We are all special.
Saturday, October 29, 2011
Dat is wat men noent "tweede bibs"
Dat is wat men noemt “tweede bibs”
Dit is het bericht wat in de Belgische standaard stond geschreven van daag.
Het Britse veilinghuis Lyon and Turnbull veilt op 1 november enkele zijden onderbroeken van wijlen Queen Victoria, de langst zetelende Britse royal ooit. Voor amper 3.000 pond wordt u de trotse eigenaar van een van deze slipjes, die Victoria droeg toen ze rouwde om de dood van haar echtgenoot. Sexy en elegant kan je ze niet noemen, maar je haalt er wel een stukje geschiedenis mee in huis.
Ten rechte, staat er geschreven dat de wijle vorstin, de langst zittende Britse Royal was, zittende in deze onderbroek, dag in dag uit, en is het kledingstuk niet alleen al uit gezeten maar ook “tweede bibs”.
Wat gaat de gelukkige koper met een vorstelijke onderbroek doen, dragen, ten tentoonstellen, er mee vlaggen, of het als zeil gebruiken in een zeilboot,
Of in een van de vorige Engelse koloniën, wordt er een Victoria museum op gericht met de onderbroek van Victoria als relikwie, zo iets als het Washington museum in Bridgetown, Barbados, met gebruiksartikelen uit de dagen van Washington, toen hij als jonge man daar een half jaartje woonde.
Zijn er werkelijk mensen die gebruikte onderbroeken opsparen? Is de onderbroek van Koningin Wilhelmina ook te verkoop? Die heeft haar onderbroeken ook goed uitgezeten.
Dit is het bericht wat in de Belgische standaard stond geschreven van daag.
Het Britse veilinghuis Lyon and Turnbull veilt op 1 november enkele zijden onderbroeken van wijlen Queen Victoria, de langst zetelende Britse royal ooit. Voor amper 3.000 pond wordt u de trotse eigenaar van een van deze slipjes, die Victoria droeg toen ze rouwde om de dood van haar echtgenoot. Sexy en elegant kan je ze niet noemen, maar je haalt er wel een stukje geschiedenis mee in huis.
Ten rechte, staat er geschreven dat de wijle vorstin, de langst zittende Britse Royal was, zittende in deze onderbroek, dag in dag uit, en is het kledingstuk niet alleen al uit gezeten maar ook “tweede bibs”.
Wat gaat de gelukkige koper met een vorstelijke onderbroek doen, dragen, ten tentoonstellen, er mee vlaggen, of het als zeil gebruiken in een zeilboot,
Of in een van de vorige Engelse koloniën, wordt er een Victoria museum op gericht met de onderbroek van Victoria als relikwie, zo iets als het Washington museum in Bridgetown, Barbados, met gebruiksartikelen uit de dagen van Washington, toen hij als jonge man daar een half jaartje woonde.
Zijn er werkelijk mensen die gebruikte onderbroeken opsparen? Is de onderbroek van Koningin Wilhelmina ook te verkoop? Die heeft haar onderbroeken ook goed uitgezeten.
Monday, October 24, 2011
even terug van weg geweest
Even terug van weg geweest
Ik heb al meer dan een maand geen blog geschreven, ten eerste kom ik mijn plaats niet vinden, nadat de Volkskrant er mee kapte, en ten tweede, waren er zoveel moeilijkheden (sores) in de familie, zoals een ernstige zieke broer, gebeurtenissen die mijn blog-schrijvers drift had opgedroogd. Maar ik was niet vergeten, trouwe lezers, vrienden, enz. prikkelden mij voordurend om weer mee te doen. Maar meedoen aan wat, de interne politiek en Wilders laat mij koud, dat Meneer van Agt naar Gaza ging, vond ik juist, en hoopte ik dat hij daar zou blijven, en moet ik zeggen dat het aantal anti-Israel blogs na het overlijden van het VK blog sterk afnam, net als of, als er geen Israëli’s mee doen, er geen gijn aan is om Israel van alles en nog wat te beschuldigen. De kwaaie Erdogan, de boze Abbas, die geen lid werd, de revolutie in Libië, alles ging voorbij, zonder ons duidelijk de schuld te geven. Zelfs professionele aanvallers zoals Mihai en / of von der Dunk lieten ons genieten van de heerlijke na zomer.
Wel werd mij gevraagd, wat mijn opinie was over de uitwisseling van 1027 lieve meisjes en jongens, die Israëliers hadden vermoord en geterroriseerd, tegen de ene soldaat die gekidnapped werd door de Hamas bende in Gaza. Wat is mijn opinie daarover, en zoals de meerderheid van mijn landgenoten, wij zijn erg blij dat Gilad Shalit terug is, zelfs als het betekend dat 1027 moordenaars vrij zijn gelaten. De markt waarde van een Israëliër t.o.v. een terrorist is nu eenmaal 1 : 1027, dat hebben wij niet besloten, maar de Hammas en PLO. Of deze moordenaars nu weer terug naar de terreur gaan, waarschijnlijk wel, maar vandaag hebben we een betere verdediging tegen terreur, inclusief de muur, en de Islamitische radicalisme wordt niet gestopt met een paar jaar gevangenis.
Het is jammer dat Abbas weer eens verkeerd heeft gekozen, en zich openlijk tegen de VS heeft opgezet, het lid worden van de VN gaat heel erg moeilijk als een deel van zijn land (de Gaza strook) geheel geen vrede met Israel wil, maar Israel van de kaart vegen. En in plaats van ultimatums had hij mee moeten spelen. Niet dat het voor ons veel uitmaakt, financieel zijn we op zijn minsts niet kwetsbaar door de financiële problemen van Zuid Europa, wij hebben geen Euro problemen. De Israëli valuta is vandaag een van de sterkste in Europa (zeker in het Midden Oosten). Politiek zijn we niet meer geïsoleerd dan dat we vroeger waren, de vijandige regeringen van de Arabische staten zijn vervangen door radicale Arabische lentes, die nog jaren nodig hebben, en enorme omkoperij van het westen nodig hebben, voordat het Westen zijn toevoer van olie verzekert.
De politieke schijnaanval van de Turken werd in wieg gewurgd, want in eens bleek het duidelijk dat Turkije niet in het zelfde kamp kan zijn als Syrië, Iran, Libië en Egypte. Zelfs de VN wou niet meer met hem spelen, en terecht, na een paar maanden spuien is Turkije weer terug, als knechtje van de VS, en hun excelleerde oorlog tegen de Koerden helpt hun niet met westers vertrouwen.
Dus de zwarte September die jullie ons voorspiegelde, is nooit gekomen, en juist het tegenover gestelde, de Palestijnse economische bloei is gebaseerd op samenwerking met Israel, een economische partner. Daarom juist waren meeste Palestijnen (inclusief de Prime minister Fayad tegen de poppenkast van Abbas), die hem dan ook veel geld heeft gekost in economische hulp van de VS.
Ik weet dat we nog ver van vrede zijn, maar zo als altijd heeft de Palestijn door zijn foute keuze en verkeerde gok in deze gare Missen Oosten politiek, hun kans voor vrede weer verspild, en zo als met de lamp van Alladin (en de 1027 rovers en moordenaars) die even een paar minuten vonken gaf, en toen geheel is uit gebrand.
Ik heb al meer dan een maand geen blog geschreven, ten eerste kom ik mijn plaats niet vinden, nadat de Volkskrant er mee kapte, en ten tweede, waren er zoveel moeilijkheden (sores) in de familie, zoals een ernstige zieke broer, gebeurtenissen die mijn blog-schrijvers drift had opgedroogd. Maar ik was niet vergeten, trouwe lezers, vrienden, enz. prikkelden mij voordurend om weer mee te doen. Maar meedoen aan wat, de interne politiek en Wilders laat mij koud, dat Meneer van Agt naar Gaza ging, vond ik juist, en hoopte ik dat hij daar zou blijven, en moet ik zeggen dat het aantal anti-Israel blogs na het overlijden van het VK blog sterk afnam, net als of, als er geen Israëli’s mee doen, er geen gijn aan is om Israel van alles en nog wat te beschuldigen. De kwaaie Erdogan, de boze Abbas, die geen lid werd, de revolutie in Libië, alles ging voorbij, zonder ons duidelijk de schuld te geven. Zelfs professionele aanvallers zoals Mihai en / of von der Dunk lieten ons genieten van de heerlijke na zomer.
Wel werd mij gevraagd, wat mijn opinie was over de uitwisseling van 1027 lieve meisjes en jongens, die Israëliers hadden vermoord en geterroriseerd, tegen de ene soldaat die gekidnapped werd door de Hamas bende in Gaza. Wat is mijn opinie daarover, en zoals de meerderheid van mijn landgenoten, wij zijn erg blij dat Gilad Shalit terug is, zelfs als het betekend dat 1027 moordenaars vrij zijn gelaten. De markt waarde van een Israëliër t.o.v. een terrorist is nu eenmaal 1 : 1027, dat hebben wij niet besloten, maar de Hammas en PLO. Of deze moordenaars nu weer terug naar de terreur gaan, waarschijnlijk wel, maar vandaag hebben we een betere verdediging tegen terreur, inclusief de muur, en de Islamitische radicalisme wordt niet gestopt met een paar jaar gevangenis.
Het is jammer dat Abbas weer eens verkeerd heeft gekozen, en zich openlijk tegen de VS heeft opgezet, het lid worden van de VN gaat heel erg moeilijk als een deel van zijn land (de Gaza strook) geheel geen vrede met Israel wil, maar Israel van de kaart vegen. En in plaats van ultimatums had hij mee moeten spelen. Niet dat het voor ons veel uitmaakt, financieel zijn we op zijn minsts niet kwetsbaar door de financiële problemen van Zuid Europa, wij hebben geen Euro problemen. De Israëli valuta is vandaag een van de sterkste in Europa (zeker in het Midden Oosten). Politiek zijn we niet meer geïsoleerd dan dat we vroeger waren, de vijandige regeringen van de Arabische staten zijn vervangen door radicale Arabische lentes, die nog jaren nodig hebben, en enorme omkoperij van het westen nodig hebben, voordat het Westen zijn toevoer van olie verzekert.
De politieke schijnaanval van de Turken werd in wieg gewurgd, want in eens bleek het duidelijk dat Turkije niet in het zelfde kamp kan zijn als Syrië, Iran, Libië en Egypte. Zelfs de VN wou niet meer met hem spelen, en terecht, na een paar maanden spuien is Turkije weer terug, als knechtje van de VS, en hun excelleerde oorlog tegen de Koerden helpt hun niet met westers vertrouwen.
Dus de zwarte September die jullie ons voorspiegelde, is nooit gekomen, en juist het tegenover gestelde, de Palestijnse economische bloei is gebaseerd op samenwerking met Israel, een economische partner. Daarom juist waren meeste Palestijnen (inclusief de Prime minister Fayad tegen de poppenkast van Abbas), die hem dan ook veel geld heeft gekost in economische hulp van de VS.
Ik weet dat we nog ver van vrede zijn, maar zo als altijd heeft de Palestijn door zijn foute keuze en verkeerde gok in deze gare Missen Oosten politiek, hun kans voor vrede weer verspild, en zo als met de lamp van Alladin (en de 1027 rovers en moordenaars) die even een paar minuten vonken gaf, en toen geheel is uit gebrand.
Monday, September 26, 2011
hoe oud is de man bij bevalling?
• 26/09/11 10:44
Man gemiddeld 3 jaar ouder dan vrouw bij bevalling
Dit staat geschreven, zwart op wit in de Volkskrant van vandaag.. Volgens mij, in het algemeen zijn mannen niet bevallig, en zeker niet op drie jaar ouder dan een gemiddelde vrouw, en wat is eigenlijk de gemiddelde leeftijd van een vrouw om te bevallen iets tussen 12 (Engeland) en in de zestig (VS).?
Man gemiddeld 3 jaar ouder dan vrouw bij bevalling
Dit staat geschreven, zwart op wit in de Volkskrant van vandaag.. Volgens mij, in het algemeen zijn mannen niet bevallig, en zeker niet op drie jaar ouder dan een gemiddelde vrouw, en wat is eigenlijk de gemiddelde leeftijd van een vrouw om te bevallen iets tussen 12 (Engeland) en in de zestig (VS).?
Subscribe to:
Posts (Atom)