Door David Verveer
In de vroege dagen van het Zionisme hier in Israël, waren er geen Joodse misdadigers, men had zo een veilig gevoel dat men de deuren niet af sloot met sleutels, of een master sleutel gebruikte die alle deuren kon open maken.
Helaas, deze goede dagen zijn voorbij, en moord, roof en diefstal zijn hier elke dag en onze kranten, en tv reportages laten ons geen moment met rust, en moeten de bloedigste misdaden in detail uitleggen, met de na bestaande spreken, de begrafenis van het slachtoffer filmen, en tot het been, de zaak uit pluizen en ons de al bezorgde kijkers / lezers nog banger maken.
Er zijn hier dus ook misdadigers maffioso, die ook in families zijn verdeeld, die niet alleen de drugs trade beheersen, maar ook het nachtleven, en bedrijfsleven bedreigen. Deze misdadigers zijn in het merendeel Joden, en dragen een keppeltje, daar zij erg gelovig zijn, of denken dat het keppeltje hun zal sparen. In de laatste 10 jaar of zo, vechten de Israëlische maffioso elkaar, proberen elkaar dood te schieten, met gevolg dat de verdwaalde bom / kogel, enz. Onschuldige slachtoffers maakt.
Dus kunnen we nu zeggen, Israël is een normaal land geworden, en geloof ik dat onze misdadigers ook aan export geloven, zo lees je over Interpol acties die Israëliërs arresteren in het buitenland (we hebben zulke groepen in Nederland, die tamelijk berucht zijn).
Deze laatste week zijn er geloof ik 12 mensen vermoord op straat, meeste om onzinnige redenen, die de psychiaters aan het hete warme en vochtige zomer weer beschuldigen, daar met dit weer, de tolerantie vermogen erg laag is, en men vlug bloed nijdig reageert.
De Israëlische politie heeft zijn handen vol, niet alleen de grote hoeveelheid van criminaliteit op straat, maar ook wilde demonstraties van Ultra religieuze groepjes in Jeruzalem, Palestijnen die zonder werk vergunning werk zoeken in Israël, het wilde auto en motor verkeer dat veel meer slachtoffers eist dan de oorlog met de Arabieren, en de Ministerie van Financies, die geen gelden vrij maakt om de politie uit te breiden, ja we kunnen zeggen, het heilige land heeft geen heiligen meer, maar schijnheiligen bij de vleet.
Sunday, August 16, 2009
Saturday, August 15, 2009
Hiding from reality
Hiding from reality
By David Verveer
Our former neighbor and friend, 75 years old suffers from the early stages of Parkinson decease. He is slowly losing the control of his movements, and everything ages him. However, as ex army officer, who his whole life participated in sport, and up to now is a member of the country club, where he visits every weekday, he is embarrassed to admit his weakness, and think that his friends did not notice that anything is wrong with him.
That is also the reason, why he refuses to get professional help, and his poor wife, not a spring chicken herself, has to take care of him and help him with practically everything, and I mean everything in order to continue the farce performance as healthy member of society.
It is not a question of money, his pension as retired officer is sufficient to live on, and if he would have gone into proper treatment and getting assistance for domestic and medical preventive care, his insurance would have financed it in full, but his false pride makes everybody in his surroundings suffer, without any necessity.
They frequently visit us Shabbat afternoon, which is an performance relatively hard for him, but provides him with a feeling of normality. We of course, never talk about his health and problems, and talk about everyday problems, things which happened in the country, and were on the news, but never ever about his illness.
Lately, after years of nudging on my part, he bought a computer, and found there a new life, he does not write or gets e-mails, but reads the newspaper from his country of origin, plays poker and other card games, and suddenly feels more or less connected again, as nobody can notice his invalidity on the internet.
Before the computer rescued him, he would sit at home or in the Jacuzzi pool at the country club,, doing nothing, feeling sorry for himself, now when the computer gives him company, and keeps him mentally occupied, he seems to feel less depressed, and one can say that the invention of the computer is just as important to an elderly and ailing person, as having a pet, and requires much less maintenance, and there is no need to take it for a walk three times a day or feed it regularly.
I hope they soon will find a remedy that will treat or at least slow this aging decease, in order to spare him from the sufferance.
By David Verveer
Our former neighbor and friend, 75 years old suffers from the early stages of Parkinson decease. He is slowly losing the control of his movements, and everything ages him. However, as ex army officer, who his whole life participated in sport, and up to now is a member of the country club, where he visits every weekday, he is embarrassed to admit his weakness, and think that his friends did not notice that anything is wrong with him.
That is also the reason, why he refuses to get professional help, and his poor wife, not a spring chicken herself, has to take care of him and help him with practically everything, and I mean everything in order to continue the farce performance as healthy member of society.
It is not a question of money, his pension as retired officer is sufficient to live on, and if he would have gone into proper treatment and getting assistance for domestic and medical preventive care, his insurance would have financed it in full, but his false pride makes everybody in his surroundings suffer, without any necessity.
They frequently visit us Shabbat afternoon, which is an performance relatively hard for him, but provides him with a feeling of normality. We of course, never talk about his health and problems, and talk about everyday problems, things which happened in the country, and were on the news, but never ever about his illness.
Lately, after years of nudging on my part, he bought a computer, and found there a new life, he does not write or gets e-mails, but reads the newspaper from his country of origin, plays poker and other card games, and suddenly feels more or less connected again, as nobody can notice his invalidity on the internet.
Before the computer rescued him, he would sit at home or in the Jacuzzi pool at the country club,, doing nothing, feeling sorry for himself, now when the computer gives him company, and keeps him mentally occupied, he seems to feel less depressed, and one can say that the invention of the computer is just as important to an elderly and ailing person, as having a pet, and requires much less maintenance, and there is no need to take it for a walk three times a day or feed it regularly.
I hope they soon will find a remedy that will treat or at least slow this aging decease, in order to spare him from the sufferance.
Friday, August 14, 2009
Nederlandse misdaden tegen het arme Vlaamse volk
Is het niet droevig dat Nederland de arme Vlamingen uithongerd, omdat ze de natuur willen sparen. Zijn de oesters en mosselen belangrijker dan de miljoenen van Vlamingen die leven van de Antwerpse haven. Hoe komt het dat de EU niet ingrijpt, om Nederland te dwingen hun internationalen plichten te voorvullen. Ik begrijp de Chutspah (brutaliteit) van de Nederlanders die Israel beschuldigen van het uithongeren van Gaza, terwijl zei het zelde doen tegen over die arme Vlaming. Schande (maar neem mij niet te serieus, ik was een beetje sarcastisch, zo iets als de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet).
David Verveer
David Verveer
De Nederlandse houding t.o.v. De Joodse bevolking sinds 1945
De Nederlandse houding t.o.v. De Joodse bevolking sinds 1945
Door David Verveer
Deze post is bedoeld als discussie onderwerp op het VK forum, en hoop ik dat het alleen maar bezig houd met het onderwerp en niet reacties over Israël, Zionisme, Ghetto of Land roof en Palestijnen.
In mijn opinie zijn er veel goede Hollanders, die mijn leven als een Joodse jongetje hebben gered, maar er zijn, en misschien vandaag meer niet goede Hollanders, die de Joden haten, en proberen om hun zelf of hun ouders gedrag goed te praten met excuses zoals “wij wisten niets”, “mijn buurman had Joden in huis, en wij hebben niets gezegd” “het was gevaarlijk voor iedereen”.
Wat mij het meeste kwaad maakt was dat het gemeente bestuur, de beambten, de politie, enz. de moffen hebben gediend, en na de oorlog in hun positie, de overblijvende, terug gekeerde, overlevende Joden, het leven hel heeft gemaakt.
De Joden, als burgers van Nederland hadden volle recht op hun leven, en na de oorlog op help om hun leven op nieuw op te bouwen, maar de regering met Liefting als Minister van financiën, maakten een afspraak met de Duitsers, dat het geld aan Nederland zou betaald worden, en dat de laatste de Joden zou betalen. Dit geld werd gebruikt voor de herbouw van Nederland, en iedere Jood kreeg een belachelijke som van ongeveer 200 gulden, en daar mee was de kous af.
De Maror gelden werden na ongeveer 60 jaar aan de dan nog overlevende Joden voor het Joodse bezit, dat de moffen hadden gegapt, en na de oorlog door Nederland werd over genomen.
Stichting 40-45 betaalde een pensioen aan de nabestaanden van de ondergrondse strijdkrachten, maar wanneer, wij kregen het in 1951, 6 jaar na de oorlog, en tot dan, mijn moeder, weduwe van een verzet strijder, moest leven met 4 kleine kinderen van de armoe wet (ook wel wet van Drees genoemd).
Er was geen open anti-antisemitisme in mijn jeugd, maar werden we als de allochtonen van vandaag behandeld, wij zagen min of meer als Nederlanders uit, maar als ze uit vonden dat we Joden waren werden we niet meer als vol geaccepteerd, net of men wou zeggen, rot op naar je eigen land, wat wij uiteindelijk hebben gedaan, en waar ik nooit spijt van heb gehad.
Natuurlijk hadden en hebben we velen niet Joodse vrienden en kennissen, die nooit in hun hoofd zouden halen iets slechts over de Joden te uiten, en natuurlijk de grote hoeveelheid van mensen die mijn leven hebben gered, door mij in huis hadden genomen, met gevaar voor hun eigen leven, omringt door NSBers.
Meeste Joden die hebben overleeft hebben wonen niet meer in Holland, uit angst voor hun medemens, maar er zijn natuurlijk ook uitzonderingen, zoals een organisatie die zich “het andere Joodse geluid” noemen, die ik vergelijk (ik persoonlijk) als Joodse NSBers, die proberen door Israël te be schuldigen van alle ellende in de wereld, in het goede blaadje te komen met hun niet Joodse buren.
Ik zou graag willen weten of mijn opinies fout zijn, of niet, en de redenen voor het anti Joodse gevoel in Nederland.
Door David Verveer
Deze post is bedoeld als discussie onderwerp op het VK forum, en hoop ik dat het alleen maar bezig houd met het onderwerp en niet reacties over Israël, Zionisme, Ghetto of Land roof en Palestijnen.
In mijn opinie zijn er veel goede Hollanders, die mijn leven als een Joodse jongetje hebben gered, maar er zijn, en misschien vandaag meer niet goede Hollanders, die de Joden haten, en proberen om hun zelf of hun ouders gedrag goed te praten met excuses zoals “wij wisten niets”, “mijn buurman had Joden in huis, en wij hebben niets gezegd” “het was gevaarlijk voor iedereen”.
Wat mij het meeste kwaad maakt was dat het gemeente bestuur, de beambten, de politie, enz. de moffen hebben gediend, en na de oorlog in hun positie, de overblijvende, terug gekeerde, overlevende Joden, het leven hel heeft gemaakt.
De Joden, als burgers van Nederland hadden volle recht op hun leven, en na de oorlog op help om hun leven op nieuw op te bouwen, maar de regering met Liefting als Minister van financiën, maakten een afspraak met de Duitsers, dat het geld aan Nederland zou betaald worden, en dat de laatste de Joden zou betalen. Dit geld werd gebruikt voor de herbouw van Nederland, en iedere Jood kreeg een belachelijke som van ongeveer 200 gulden, en daar mee was de kous af.
De Maror gelden werden na ongeveer 60 jaar aan de dan nog overlevende Joden voor het Joodse bezit, dat de moffen hadden gegapt, en na de oorlog door Nederland werd over genomen.
Stichting 40-45 betaalde een pensioen aan de nabestaanden van de ondergrondse strijdkrachten, maar wanneer, wij kregen het in 1951, 6 jaar na de oorlog, en tot dan, mijn moeder, weduwe van een verzet strijder, moest leven met 4 kleine kinderen van de armoe wet (ook wel wet van Drees genoemd).
Er was geen open anti-antisemitisme in mijn jeugd, maar werden we als de allochtonen van vandaag behandeld, wij zagen min of meer als Nederlanders uit, maar als ze uit vonden dat we Joden waren werden we niet meer als vol geaccepteerd, net of men wou zeggen, rot op naar je eigen land, wat wij uiteindelijk hebben gedaan, en waar ik nooit spijt van heb gehad.
Natuurlijk hadden en hebben we velen niet Joodse vrienden en kennissen, die nooit in hun hoofd zouden halen iets slechts over de Joden te uiten, en natuurlijk de grote hoeveelheid van mensen die mijn leven hebben gered, door mij in huis hadden genomen, met gevaar voor hun eigen leven, omringt door NSBers.
Meeste Joden die hebben overleeft hebben wonen niet meer in Holland, uit angst voor hun medemens, maar er zijn natuurlijk ook uitzonderingen, zoals een organisatie die zich “het andere Joodse geluid” noemen, die ik vergelijk (ik persoonlijk) als Joodse NSBers, die proberen door Israël te be schuldigen van alle ellende in de wereld, in het goede blaadje te komen met hun niet Joodse buren.
Ik zou graag willen weten of mijn opinies fout zijn, of niet, en de redenen voor het anti Joodse gevoel in Nederland.
Monday, August 10, 2009
de kruisridder van heden
Een kruisvaarder van heden
Door David Verveer
Natuurlijk moet ik beginnen dat de hoofd persoon in mijn verzonnen verhaaltje komt van discussies die ik hield op het VK forum, met een oudere heer (maar jonger dan ik), die op zijn oude dag een soort van Donquichot is geworden die strijd tegen windmolens. Hij is zoals de held van Cervantes, verbeeld zich zelf een kruis/ridder, die het onderdrukte volk van Palestina probeert te redden, uit de handen van die wrede Israëliërs, die voor niets staan.
En net als Donquichot, in zijn verwarde redenering, heeft hij moeilijkheden met het onderscheiden van fantasie en propaganda, met de waarheid, en daar deze ridder strijdt van uit zijn stoel achter de PC, en nog nooit in de buurt van het Heilige land is geweest, behalve de Heilige Land Stichting, strijdt hij met fraseologie tegen de Israëliërs die hem in het begin serieus nemen, en hem proberen uit te leggen, wat werkelijk gebeurt in het Midden Oosten.
En net als Donquichot moeten we onze held een naam geven, en hebben we gekozen de naam van Robertus van Wageningen, heer van Amstelveen en Nergens, ridder in de orde van de Hollandse kikker.
Alhoewel, de kruisridders in fijt bandieten waren die de vrijheid hadden verkregen, als ze het kruis en zwaard op namen om te vechten voor de bevrijding van het heilige land, dat toen was veroverd bij de Islamitische stammen van uit Arabië. Deze hordes van bandieten stroomde van Europa in de richting van het heilige land, zonder enige proviandering en leiding, zonder financiële hulp, roofden hun bestaan met het uitmoorden en stelen van de groepen die zich zelf niet konden verdedigen, zoals de Joden. Duizenden Joden verloren hun leven tijdens de kruis tochten, maar de Katholieke kerk reageerde niet op deze misdaden, want ze w wilden geen moeilijkheden met deze misdadigers.
Romantische verhalen over ridders van het kruis, die hun leven gaven om het heilige land te bevrijden, waren de basis voor sprookjes en sprookjes helden tot vandaag toe, waarbij de historische waarheid, de onderlinge gevechten en moorden, en hun slachtoffers niet in voorkomen.
Onze held Robertus van Wageningen was natuurlijk geen historicus, anders zou hij andere helden hebben gekozen, maar nu met heftige discussies, heen en weer, op de Internet, met help van stormtroepers met NSB idealen, stond hij pal tegen elk argument. Hij voelde zich terecht, de held die tegen verdrukking en land roof streed, en zag zich zelf een glorieuze intocht, na dat hij de vijand had verslagen. In zijn waanzinnige verwarring werd hij net als Donquichot beledigd als iemand hem onbeleefd de waarheid schreef, hoe durven ze, hij heel van Wageningen, ridder in de orde van de Hollandse kikker, hoe durven ze hem persoonlijk aan te vallen. En inderdaad, te laat realiseerde ik de geestelijke toestand van onze Robertus, als het moeilijk is om de geestelijke toestand van de schrijver te begrijpen, en toen hij toegaf dat hij zich zelf als kruisvaarder zag, en kwaad werd toen hij merkten dat mensen hem niet voor vol aanzagen, begon ik te realiseren, wat zijn problemen waren.
En nu dat ik realiseer met wie ik argumenteerde, heb ik werkelijk spijt, niet alleen dat ik reageerde op zuivere nonsense maar ook omdat de arme man professionele help nodig heeft, en VK opinies kunnen dit niet geven. Robertus sein gezund und stark.
p.s. Iedereen die denkt dat hij onze held herkend, heeft gelijk, maar als jullie het hem niet vertellen, zal hij zich zelf niet herkennen, en het nooit weten dat hij bij mij een held is.
David Verveer
Door David Verveer
Natuurlijk moet ik beginnen dat de hoofd persoon in mijn verzonnen verhaaltje komt van discussies die ik hield op het VK forum, met een oudere heer (maar jonger dan ik), die op zijn oude dag een soort van Donquichot is geworden die strijd tegen windmolens. Hij is zoals de held van Cervantes, verbeeld zich zelf een kruis/ridder, die het onderdrukte volk van Palestina probeert te redden, uit de handen van die wrede Israëliërs, die voor niets staan.
En net als Donquichot, in zijn verwarde redenering, heeft hij moeilijkheden met het onderscheiden van fantasie en propaganda, met de waarheid, en daar deze ridder strijdt van uit zijn stoel achter de PC, en nog nooit in de buurt van het Heilige land is geweest, behalve de Heilige Land Stichting, strijdt hij met fraseologie tegen de Israëliërs die hem in het begin serieus nemen, en hem proberen uit te leggen, wat werkelijk gebeurt in het Midden Oosten.
En net als Donquichot moeten we onze held een naam geven, en hebben we gekozen de naam van Robertus van Wageningen, heer van Amstelveen en Nergens, ridder in de orde van de Hollandse kikker.
Alhoewel, de kruisridders in fijt bandieten waren die de vrijheid hadden verkregen, als ze het kruis en zwaard op namen om te vechten voor de bevrijding van het heilige land, dat toen was veroverd bij de Islamitische stammen van uit Arabië. Deze hordes van bandieten stroomde van Europa in de richting van het heilige land, zonder enige proviandering en leiding, zonder financiële hulp, roofden hun bestaan met het uitmoorden en stelen van de groepen die zich zelf niet konden verdedigen, zoals de Joden. Duizenden Joden verloren hun leven tijdens de kruis tochten, maar de Katholieke kerk reageerde niet op deze misdaden, want ze w wilden geen moeilijkheden met deze misdadigers.
Romantische verhalen over ridders van het kruis, die hun leven gaven om het heilige land te bevrijden, waren de basis voor sprookjes en sprookjes helden tot vandaag toe, waarbij de historische waarheid, de onderlinge gevechten en moorden, en hun slachtoffers niet in voorkomen.
Onze held Robertus van Wageningen was natuurlijk geen historicus, anders zou hij andere helden hebben gekozen, maar nu met heftige discussies, heen en weer, op de Internet, met help van stormtroepers met NSB idealen, stond hij pal tegen elk argument. Hij voelde zich terecht, de held die tegen verdrukking en land roof streed, en zag zich zelf een glorieuze intocht, na dat hij de vijand had verslagen. In zijn waanzinnige verwarring werd hij net als Donquichot beledigd als iemand hem onbeleefd de waarheid schreef, hoe durven ze, hij heel van Wageningen, ridder in de orde van de Hollandse kikker, hoe durven ze hem persoonlijk aan te vallen. En inderdaad, te laat realiseerde ik de geestelijke toestand van onze Robertus, als het moeilijk is om de geestelijke toestand van de schrijver te begrijpen, en toen hij toegaf dat hij zich zelf als kruisvaarder zag, en kwaad werd toen hij merkten dat mensen hem niet voor vol aanzagen, begon ik te realiseren, wat zijn problemen waren.
En nu dat ik realiseer met wie ik argumenteerde, heb ik werkelijk spijt, niet alleen dat ik reageerde op zuivere nonsense maar ook omdat de arme man professionele help nodig heeft, en VK opinies kunnen dit niet geven. Robertus sein gezund und stark.
p.s. Iedereen die denkt dat hij onze held herkend, heeft gelijk, maar als jullie het hem niet vertellen, zal hij zich zelf niet herkennen, en het nooit weten dat hij bij mij een held is.
David Verveer
Thursday, August 6, 2009
De Nederlandse Israelier
De Nederlandse Israëliër = Israëlische Nederlander
Door David Verveer
Ik weet niet precies hoeveel mensen onder de groep Nederlandse Israëliër of Israëlische Nederlander, en weet ik ook niet of beide benaming het zelfde zijn, of er verschillende nuances zijn.
Wij, die in de laatste honderd jaar uit Nederland zijn uitgeweken, hebben hier in Israël een organisatie, die heel geregeld bij een komsten hebben. Tot mijn spijt, waarschijnlijk om dat ik bijna geen contact had met ex Nederlanders in de eerste jaren dat ik in Israël woonde, heb ik, alhoewel lid van de Irgoen Olei Holland, bijna geen ex Hollandse kennissen.
Hier in Israël, waar bijna iedereen ergens in het buitenland vandaan komt, en als niet zelf, op zijn minst zijn ouders of grootouders, immigranten verenigingen zijn enorm populair. Niet dat de mensen niet honderd percent Israëli voelen, maar de heimwee naar de jeugd, hoe rot het ook was, schijnt ingeboren te zijn. En eigenlijk ben je je oorspronkelijke nationaliteit nooit kwijt, en ik bedoel niet of je een paspoort heb of niet, je accent, manier van uitspraak, je houding ten op zicht van hoe te gedragen, familie relaties, voedsel keus, enz. typeren het land van je afkomst.
Voor de Nederlander in Nederland ben ik een Israëliër, voor de Israëli hier in Israël ben ik een Hollander. Mijn dochters zijn kwaad op mij omdat ik ze nooit Hollands heb geleerd, en dit terwijl ik nog steeds moeilijkheden heb met Hebreeuws, daar ik niet het verschil hoor tussen de letter gimmel en de letter kuf, de eerste een zachte k en de tweede een harde, of de letters ayin en alef, waarvan het verschil in uitspraak mij steeds niet duidelijk is, en mijn vrouw niet begrijp wat mijn probleem is.
O ja, wij zijn een gemengd huwelijk, mijn vrouw´haar ouders kwamen uit Oekraïne, en via Danzig zijn ze naar Israël gekomen in de dertiger jaren, en spraken ze thuis Russisch met de grootmoeder, met gevolge dat mijn vrouw dus ook Russisch spreekt en goed Nederlands, Engels en Frans, maar dat is tamelijk normaal bij mensen van onze leeftijd hier in Israël. Mijn vrouw heeft Nederlands geleerd toen ik voor drie jaren terug naar Holland ging om Ecologie te studeren.
Maar om terug te komen op het onderwerp van Nederlandse Israëliërs, wij hebben moeilijkheden met onze loyaliteit voor ons vorige vaderland, wij zijn hier gekomen, niet uit financiële nood, en ons leven was niet in direct gevaar, en misschien hier meer met de gedurige oorlog en conflict tussen ons en de Arabieren. De reden dat we hier zijn gekomen was uit ideaal, en omdat we voelden dat wij als Joden niet thuis voelden in het humanistische Nederland, wij werden niet beschouwd als allochtonen, want men kon niet aan ons gezicht zien dat we Joden zijn, maar we werden niet meer als vol beschouwd.
Een bijzonder aspect is, dat ongeveer 10% van de Nederlandse Israëliërs zijn mensen van niet Joodse afkomst die hier kwamen op bezoek en bleven.
In de vijftiger jaren was Nederland enorm populair hier in Israël, en de vriendschap tussen de twee landen was prima, maar langzamerhand, de houding van Nederland ten opzichte van Israël is ver van positief, speciaal na dat Nederlandse regering functionarissen zich erg anti Israël hebben uit gelaten, of – en tegen ons hebben gestemd in de UN.
Als Nederlandse emigranten groep hier in Israël zijn wij veel minder aan het land van afkomst verbonden dan bijvoorbeeld, de Hollanders in Australië of Canada, spijtig maar waar, vooral nu dat elke dag er aanvallen op Israël zijn in de Nederlandse pers, onfair en zeker niet verdiend.
Door David Verveer
Ik weet niet precies hoeveel mensen onder de groep Nederlandse Israëliër of Israëlische Nederlander, en weet ik ook niet of beide benaming het zelfde zijn, of er verschillende nuances zijn.
Wij, die in de laatste honderd jaar uit Nederland zijn uitgeweken, hebben hier in Israël een organisatie, die heel geregeld bij een komsten hebben. Tot mijn spijt, waarschijnlijk om dat ik bijna geen contact had met ex Nederlanders in de eerste jaren dat ik in Israël woonde, heb ik, alhoewel lid van de Irgoen Olei Holland, bijna geen ex Hollandse kennissen.
Hier in Israël, waar bijna iedereen ergens in het buitenland vandaan komt, en als niet zelf, op zijn minst zijn ouders of grootouders, immigranten verenigingen zijn enorm populair. Niet dat de mensen niet honderd percent Israëli voelen, maar de heimwee naar de jeugd, hoe rot het ook was, schijnt ingeboren te zijn. En eigenlijk ben je je oorspronkelijke nationaliteit nooit kwijt, en ik bedoel niet of je een paspoort heb of niet, je accent, manier van uitspraak, je houding ten op zicht van hoe te gedragen, familie relaties, voedsel keus, enz. typeren het land van je afkomst.
Voor de Nederlander in Nederland ben ik een Israëliër, voor de Israëli hier in Israël ben ik een Hollander. Mijn dochters zijn kwaad op mij omdat ik ze nooit Hollands heb geleerd, en dit terwijl ik nog steeds moeilijkheden heb met Hebreeuws, daar ik niet het verschil hoor tussen de letter gimmel en de letter kuf, de eerste een zachte k en de tweede een harde, of de letters ayin en alef, waarvan het verschil in uitspraak mij steeds niet duidelijk is, en mijn vrouw niet begrijp wat mijn probleem is.
O ja, wij zijn een gemengd huwelijk, mijn vrouw´haar ouders kwamen uit Oekraïne, en via Danzig zijn ze naar Israël gekomen in de dertiger jaren, en spraken ze thuis Russisch met de grootmoeder, met gevolge dat mijn vrouw dus ook Russisch spreekt en goed Nederlands, Engels en Frans, maar dat is tamelijk normaal bij mensen van onze leeftijd hier in Israël. Mijn vrouw heeft Nederlands geleerd toen ik voor drie jaren terug naar Holland ging om Ecologie te studeren.
Maar om terug te komen op het onderwerp van Nederlandse Israëliërs, wij hebben moeilijkheden met onze loyaliteit voor ons vorige vaderland, wij zijn hier gekomen, niet uit financiële nood, en ons leven was niet in direct gevaar, en misschien hier meer met de gedurige oorlog en conflict tussen ons en de Arabieren. De reden dat we hier zijn gekomen was uit ideaal, en omdat we voelden dat wij als Joden niet thuis voelden in het humanistische Nederland, wij werden niet beschouwd als allochtonen, want men kon niet aan ons gezicht zien dat we Joden zijn, maar we werden niet meer als vol beschouwd.
Een bijzonder aspect is, dat ongeveer 10% van de Nederlandse Israëliërs zijn mensen van niet Joodse afkomst die hier kwamen op bezoek en bleven.
In de vijftiger jaren was Nederland enorm populair hier in Israël, en de vriendschap tussen de twee landen was prima, maar langzamerhand, de houding van Nederland ten opzichte van Israël is ver van positief, speciaal na dat Nederlandse regering functionarissen zich erg anti Israël hebben uit gelaten, of – en tegen ons hebben gestemd in de UN.
Als Nederlandse emigranten groep hier in Israël zijn wij veel minder aan het land van afkomst verbonden dan bijvoorbeeld, de Hollanders in Australië of Canada, spijtig maar waar, vooral nu dat elke dag er aanvallen op Israël zijn in de Nederlandse pers, onfair en zeker niet verdiend.
Wednesday, August 5, 2009
De opinie rubriek van de Volkskrant
door David Verveer
Ten eerste wil ik zeggen dat ik niet incognito schrijf, maar onder mijn eigen naam, die ik op mijn6 de jaar terug heb gekregen, nadat ik terug kwam van het onderduiken in 1945.
Ik leef in Israël, een klein stadje Kfar Saba, en ben met pensioen, en heb nu tijd om te lezen, te schrijven van opinie columns, enz. op de internet.
En daar ik het Nederlands niet ben vergeten, en zelfs kan schrijven, met fouten, doe ik mee aan die opinie discussies die dagelijks worden gehouden op de Internet Volkskrant.
Daar op zijn minst elke dag drie rubrieken over Israël, de Joden en de Midden Oosten worden gediscuteerd, net als of Israël, Nederlands grootste vijand is, doe ik heftig mee aan een groepje van Israëliërs en ex/Israëliërs die ons verweren tegen de felle aanvallen van de Hollanders.
Ik begrijp deze obsessie over Israël niet, net als of het het enige land is waar nog problemen zijn, landen waar zelfs Nederlanders worden vermoord, duizenden doden vallen, bloedige en wrede terror kan de Nederlandse lezer heel weinig schelen, maar als men over de Palestijnen en Israël hebben worden ze wakker.
De meeste Nederlanders die mee doen in dit forum, schamen zich om herkend te worden en schrijven onder een pseudoniem, de Israëliërs daar in tegen, schrijven hun naam vol uit. Ik snap dat niet, waarom zijn die mensen bang om te bekennen dat ze op zijn minst, anti/Israël zijn, en misschien meer.
De argumenten die heen en weer gaan net als ping pong, worden herhaald, en maken geen enkele indruk op de andere kant. Het vreemde is dat bij deze argumenten men meningen van de hele wereld bij haalt, mensen die eens iets hebben geschreven over het Midden Oosten, worden nu als Oracle gebruikt, in zo/iets als, huh huh, zelfs Dr. Niemand Nooit heeft dit verklaart en zijn overgrootvader´s buurman was tijdens de Ottomaanse- Turkse bezetting tuinman van de zoon van de Nederlandse vertegenwoordiger in Bagdad, die Joods bloed had (ik weet niet waar). Nou die Dr. Nooit heeft geschreven dat Israël stout was en de Palestijnen halve heiligen. Ik overdrijf nu een beetje, maar ik wou graag laten zien het principe.
Worden zoals land roof, treiteren, bezetting, moord en doodslag worden naar ons hoofd geslingerd, maar als we aantonen, in verdediging, dat de feiten anders zijn, is het van de hand geschoven als zionistische propaganda. Het ergste vind ik toch organisaties van Joden (zo als het ander geluid) die om geaccepteerd te worden in de Nederlandse maatschappij heulen met de vijand.
Als de aanvallers gen stekende punten kunnen maken, gaan ze Israël beschuldigen van Nazi achtige acties, iets wat mij bijzonder kwaad maakt, maar daar meeste mensen die meedoen in de discussie lang na de oorlog geboren zijn, voelen ze niet de afgrijselijke vergelijking, vooral dat Nederland, desondanks dat Nederlanders mijn leven hebben gered, niet zo´n goede reputatie in de oorlog hadden.
Ik weet eigenlijk niet waarom ik mee doe in dit pingpongspel, het is een soort van tantaluskwelling kwelling, maar je raakt er snel aan verslaafd, net als roken, drinken enz.
Maar er zijn ook gewone normale mensen die mee doen aan beide zijden en in het midden, mensen die verstandige feiten op brengen en goede de dachtens uit spreken, Tot mijn spijt, weinig, maar hun deel nemen maakt het de moeite waard.
Ten eerste wil ik zeggen dat ik niet incognito schrijf, maar onder mijn eigen naam, die ik op mijn6 de jaar terug heb gekregen, nadat ik terug kwam van het onderduiken in 1945.
Ik leef in Israël, een klein stadje Kfar Saba, en ben met pensioen, en heb nu tijd om te lezen, te schrijven van opinie columns, enz. op de internet.
En daar ik het Nederlands niet ben vergeten, en zelfs kan schrijven, met fouten, doe ik mee aan die opinie discussies die dagelijks worden gehouden op de Internet Volkskrant.
Daar op zijn minst elke dag drie rubrieken over Israël, de Joden en de Midden Oosten worden gediscuteerd, net als of Israël, Nederlands grootste vijand is, doe ik heftig mee aan een groepje van Israëliërs en ex/Israëliërs die ons verweren tegen de felle aanvallen van de Hollanders.
Ik begrijp deze obsessie over Israël niet, net als of het het enige land is waar nog problemen zijn, landen waar zelfs Nederlanders worden vermoord, duizenden doden vallen, bloedige en wrede terror kan de Nederlandse lezer heel weinig schelen, maar als men over de Palestijnen en Israël hebben worden ze wakker.
De meeste Nederlanders die mee doen in dit forum, schamen zich om herkend te worden en schrijven onder een pseudoniem, de Israëliërs daar in tegen, schrijven hun naam vol uit. Ik snap dat niet, waarom zijn die mensen bang om te bekennen dat ze op zijn minst, anti/Israël zijn, en misschien meer.
De argumenten die heen en weer gaan net als ping pong, worden herhaald, en maken geen enkele indruk op de andere kant. Het vreemde is dat bij deze argumenten men meningen van de hele wereld bij haalt, mensen die eens iets hebben geschreven over het Midden Oosten, worden nu als Oracle gebruikt, in zo/iets als, huh huh, zelfs Dr. Niemand Nooit heeft dit verklaart en zijn overgrootvader´s buurman was tijdens de Ottomaanse- Turkse bezetting tuinman van de zoon van de Nederlandse vertegenwoordiger in Bagdad, die Joods bloed had (ik weet niet waar). Nou die Dr. Nooit heeft geschreven dat Israël stout was en de Palestijnen halve heiligen. Ik overdrijf nu een beetje, maar ik wou graag laten zien het principe.
Worden zoals land roof, treiteren, bezetting, moord en doodslag worden naar ons hoofd geslingerd, maar als we aantonen, in verdediging, dat de feiten anders zijn, is het van de hand geschoven als zionistische propaganda. Het ergste vind ik toch organisaties van Joden (zo als het ander geluid) die om geaccepteerd te worden in de Nederlandse maatschappij heulen met de vijand.
Als de aanvallers gen stekende punten kunnen maken, gaan ze Israël beschuldigen van Nazi achtige acties, iets wat mij bijzonder kwaad maakt, maar daar meeste mensen die meedoen in de discussie lang na de oorlog geboren zijn, voelen ze niet de afgrijselijke vergelijking, vooral dat Nederland, desondanks dat Nederlanders mijn leven hebben gered, niet zo´n goede reputatie in de oorlog hadden.
Ik weet eigenlijk niet waarom ik mee doe in dit pingpongspel, het is een soort van tantaluskwelling kwelling, maar je raakt er snel aan verslaafd, net als roken, drinken enz.
Maar er zijn ook gewone normale mensen die mee doen aan beide zijden en in het midden, mensen die verstandige feiten op brengen en goede de dachtens uit spreken, Tot mijn spijt, weinig, maar hun deel nemen maakt het de moeite waard.
Subscribe to:
Posts (Atom)